Lib Aria

Crash der Titanen

2007-04-26T12:13:00.000Z

Crash der zogezegde titanen.

Twee Belgische commerciële zenders zonden gisteren een gezamenlijke duo-uitzending dat tegelijk in Vlaanderen en in Wallonië werd uitgezonden, “De Clash der Titanen” uit.

Ik was een goed luisterende en zeer oplettende toehoorder en beoordeel die onderlinge confrontatie van beide Ministers-presidenten als de “De Crash der Titanen”.

Daarbovenop hebben ze zichzelf, alle twee hoor, als eventuele toekomstige Premier van dit land ONMOGELIJK gemaakt.
Geen een van de twee is erin geslaagd over te komen als een STAATSMAN die door beide gemeenschappen in dit land zal geaccepteerd worden. Want beiden hebben dingen gezegd die onherstelbaar zijn en die getuigen van minachting en onverdraagzaamheid ten opzichte van de andere gemeenschap dan die ze momenteel, als Deelregeringsleider vertegenwoordigen.

Di Rupo past niet als Federaal Premier als hij Vlaanderen de kans niet wil ontnemen die het zichzelf gunt. Leterme is een verstoken separatist, en met die eigenschappen, als je eerlijk met jezelf bent tenminste, moet je het deel dat je wilt afstoten niet willen leiden wil je consequent zijn met je eigen ik of met je idealen.

Met andere woorden, in die confrontatie stonden die twee heren als water en vuur tegenover elkaar.

Ze veroorloofden zich spottend te gedragen als ze beiden over de Huidige Premier spraken. Als je hun smoelen zag kon je daarvan aflezen dat er al lang een VOORAKKOORD is waar de huidige Premier niet in voorkomt of hooguit een bijrol krijgt omdat het, in dat geval, niet anders kan.

Enfin, we zullen zien wat de toekomst brengt, maar met die SCHIJN-HEILIGE Tjevensmoel van Leterme, die niet eens DURFDE zeggen of hij nu al dan niet als lijsttrekker zal fungeren bij de verkiezingen van 10 juni aanstaande, zie ik de OUDE CVP van de klootjes kalotters en Djekeskloters
(geloofsverkrachters) weer zo voor me. Walgelijk is het dat achterbakse gedoe met die Leterme. Onvolwassen zelfs, kinderachtig, geen toekomst biedend en zeker geen vertrouwen schenkend aan zij, wij dus, die hunkeren naar orde en regelmaat.

Dat Leterme maar blijft waar hij is, en op zijn stevige staf coalitiepartners blijft rekenen om zijn PLAATSELIJKE beleid in Vlaanderen, onder de beschermende vleugels van bekwame ministers van andere partijen te vervolledigen. Dit LAND is niet gediend met Djesekeskloters (god, eender welke, misbruikende individuen) en andere Tjeven.

…

En dan De Verkiezingslijsten.

Zoals steeds, en dat binnen de rangen van ALLE partijen mag ik ook nu weer concluderen dat enkelingen de rest van de zwerm partijgekken gebruikt, ja zelfs zal misbruiken om aan de macht te komen of er te blijven.

Geen een verkozen Parlementair van het kleine kaliber heeft immers iets te zeggen, heeft iets in te brengen in dat wat het beleid zou moeten zijn dat ons dient.
De grote frikadellen, in iedere partij een, twee, drie of vier mensen dus, beslissen immers toch wat alle andere vertegenwoordigers des volks mogen doen tijdens hun mandaat. In partijraden, partijbesturen, in fractievergaderingen en op andere lagere vergaderniveaus, worden de marionetten gestuurd en krijgen ze voorgeschoteld wat ze mogen zeggen, als ze al eens hun bek mogen openen, of wat ze gaan doen als…. Of hoe er gestemd zal worden.

De hoeder van de kudde, de opperkoe, de opperstier, de stamvader, bepaald immers hoe de KUIKENS moeten knikken alsof het naapende ezeltjes zijn.

Democratie noemt men dat.

Staatsdemocratie - mond dicht gesnoerde medezeggenschap - vind ik het.
Gun me de vrijheid, geef me rechten al moet ik die rechten consumeren tussen een resem van in overleg bekomen afspraken, maar gun ze me medemenselijk en maak van mij geen genummerd dier dat overal natrekbaar is, dat te volgen is, ook in zijn doen en laten, en dat, indien er ingegrepen wordt, niet behandeld wordt als een – voor het concentratiekamp genummerde te vergassen op zijn laatste zuchten door eigen longen ingezogen lucht moet teren voordat hij, vrij en onbekommerd, mag sterven zonder daartoe gedwongen te worden omdat zijn NUMMER de vervaldag bereikt heeft.

Politici, als het geen échte Staatsmannen of vrouwen zijn, vertegenwoordigen niet het volk. Politici BEKNOTTEN het volk in hun doen en laten en DAAR moeten we iets aan veranderen.

Verder willen we met zen allen met rust gelaten worden en willen we géén politieke spelletjes zien waarvan wij de bedoelingen al lang kennen, maar er het nut niet van inzien.

Column...

2007-03-22T00:23:00.000Z

Goh ja, zomaar, ergens in een kwalitatief hoogstaande en erkende weblog, een gastcolumn krijgen is wel degelijk deugddoend.

Zich erbij horend voelen is voor een man die zijn actieve periode noodgedwongen achter zich moest laten en die zich, omdat hij nog boordevol goesting zit, zich daar niet wil bij neerleggen, een feest. Zo ook toen ik mijn teksten, die hier te lezen zijn, elders, op een meer gerenommeerde site aantrof.

Ik voel me weer een beetje bij "het team" horend, de kuddegeest in mij vist, gespijsd door vriendschaps-aas, verse ideerijke visjes op, al was vissen nooit mijn specialiteit, schrijven ook niet trouwens.

Het geheel en daar een onderdeel van mogen zijn, wel dat voelt goed aan, al zijn de anderen die de hoofdschotel in teksten gieten van het schrijvers-banket dat die gast-weblog aanbiedt, stuk voor stuk woordkunstenaars en ben ik maar een tekstuitbraker van het laagste kaliber.

Ideologisch gezien, mocht men ons, de columnschrijvers, als ik mezelf daarbij mag rekenen, met elkaar vergelijken, zou ik vast wel hét buitenbeentje zijn. Maar juist dat maakt het geheel zo interessant, het veelvoud aan ideeën, de basis waarop die ideeën dan weer gestoeld zijn, het inzicht dat men krijgt als men meerdere signalen hoort en ze tot zich door wil laten dringen, maken van een kleurrijke weblog een omvangrijk lees-banket voor hongerige graag-meer-weters zoals ook ik er eentje ben.

In de hoop dat zij die me een plekje gunnen in deze wijde wereld, dat zij die mijn woorden laten echoën daar waar de klank van mijn woorden en zinnen niet zinken in een bodemloze moerassige holte waar niets nog levend uit weerklinkt, dat zij beseffen dat de kansen die zij me bieden warm en goed aanvoelen en me deugd doen.

Feiten, al brachten tekstgoochelaars ze onder woorden, zijn van geen belang als "de mens" die zinnen voor zichzelf niet kan ordenen en er zijn gedachtearmoede niet kan mee doen wegsmelten zoals sneeuw smelt voor de zon. Daarom loof ik die schitterende schrijvers allemaal, al ben ik het niet altijd eens met het gedachtegoed dat zij bewoorden of verwoorden. Niets belet hen echter zich blijvend in te spannen om ook mij van hun gelijk te overtuigen, maar... ook dit kan wederzijds zijn.

Vijftien jaar al...

2007-02-13T18:21:00.001Z

Vijftien jaar zijn er al voorbij na de vergadering tussen twaalf leden die toen de EEG, nu De Europese Unie, vormden en die door Het Verdrag van Maastricht te ondertekenen onze huidige EURO- munt vorm gaven.

Vijftien jaar is er reeds voorbij na het vastleggen van een gemeenschappelijke munt zonder ook maar enig andere economische orde af te spreken en dat in aanneembare wetteksten te gieten.

Vijftien jaar reeds, en dat destijds onder de gretige leiding van prestatiegerichte Hollanders die zichzelf wilden vereeuwigen in een gedenkwaardig feit, maar nu een van de meest prominente dwarsliggers zijn in de verdere uitbouw van Europa als politieke en staatsrechtelijke structuur.

Vijftien jaar al, dankzij de op sensatie én erkenning beluste Hollanders die TOEN wilden scoren, zitten we nu vastgeketend aan een Europa dat maar deels kan uitvoeren wat het normaliter in zijn geheel zou moeten kunnen realiseren, namelijk een échte Unie zijn die politiek, economisch en militair de evenknie zou kunnen of moeten zijn van andere Wereldmachten zoals daar zijn: Amerika, Rusland, China én Japan.

Nu, terwijl wij Europeanen noch vlees noch vis zijn, en we dus als een kieken zonder kop ronddolen op de WERELDMARKTEN, nu schreeuwt iedereen om oplossingen, maar die komen er niet, want de Hollanders zijn er nog (niet uit).

Een verenigd sociaal Europa is verder af dan ooit, onderlinge concurrentie, als die nog van enig belang zou kunnen zijn omdat Azië en andere ontwikkelingslanden ons de benen onder ons lijf uit snijden door hun concurrentiekracht die ze winnen omdat ze géén sociale, of bijna géén sociale zekerheden bieden aan hun werknemers, nu huilt men hier in West-Europa met de pet op.

Europa, lieve landgenoten, en zeker als we de Vlaamse of Duitsgezinde separatisten hun gang laten gaan, is gedoemd om straatarm te worden. Ik neig dan ook om nogmaals mijn oneliner te herhalen: de zwarten worden wit, en de witten worden zwart, dit in de vorm van: negers worden blank, blanken worden neger. Wij worden arm, zij rijk, het weze hen gegund, hoewel ik van oordeel ben dat we er beter alles zouden aan doen om allemaal een minimum aan rijkdom te mogen hebben of te verwerven, want arm zijn, zeker als het anders kan, is niemand gegund.

De opwarming van de aarde een waarneembaar feit...

2007-02-08T10:44:00.000Z

De opwarming van de aarde is een waarneembaar feit.

Zie hier hét bewijs:

Das Nationaal-Socialismus bloeit weer in Oostende...

2007-01-26T20:32:00.000Z

In Oostende, of wat had u gedacht, (brand-)merkt men mensen met een andere mening dan de opgelegde, met een badge, waarmee ze door iedereen herkend worden als een "andere".

Rokers krijgen in Oostende een badge opgespeld, badge waarmee ze zichzelf, onder dwang van hun meerdere, leider, baas,... in een verwerpelijke maatschappelijke klasse indelen, want dát is de bedoeling van die badge.

Roken, daar wil men ons dictatoriaal van overtuigen, is schadelijk is voor onze gezondheid. Maar dat overtuigen hoeft niet meer,we weten het immers al lang. Toch kan ik voor antirookcampagnes, en dit omdat het stilaan evident is als ze menswaardig gevoerd worden, begrip opbrengen.

Ik vind dat we, met de wijsheid die we dagelijks MOGEN opdoen, nu zelf maar eens moeten beslissen om gezonder te gaan leven.

Gezonder leven, maar dan niet enkel door minder of niet meer te roken, maar ook op alle andere fronten.

Drinken, alcoholgebruik, te vet eten, voorverpakt eten, niet dagvers eten, alles kan onze gezondheid schaden. Dus, als roken slecht is, moet de wetgever even consequent de burger aanmanen ook aandacht te hebben voor andere ongezonde dingen die het volk in zich opneemt.

Vis eten werd en wordt vaak aangeraden, maar ook aan de kwaliteit van vis twijfel ik nu ik weet hoeveel afval er in zee gedumpt wordt. Over vlees behandeld met hormonen en vetgemest met allerhande preparaten hebben we al langer een uitgesproken mening, al verhinderd ons dat niet, bij de meesten onder ons toch, om dagelijks veel opgefokt vlees te consumeren.

Enfin, ik ga mijn AANVAL op die rokersbagde initiatiefnemende Nationaal-Socialistischgetinte Oostendse leider (in dit geval een dame) die, naar het voorbeeld van Adolf Hitler (dictatorachtig dus), de mensen die leven in HAAR gemeenschap, maar niet overtuigd zijn van het grote gelijk in HAAR mening, wil TEKENEN met een badge zoals Hitler dat deed met de Joden toen zij, getekend, met hun Jodenster door het leven moesten in die wandadige oorlogsperiode van hem (der Fuhrer).

Hitler was, als we dat nu realistisch mogen beoordelen toch, een oorlogscrimineel van het allergrootste kaliber en dit vooral omdat hij mensen wilde tekenen en er ook niet voor terugdeinsde ze te liquideren of ze UIT de maatschappij te verwijderen of ze toch uit deze maatschappij wilde bannen.

In Oostende is men goed op weg om de titel: goed geleerde én overgenomen oorlogslessen van een achterlijke gek te opwaarderen door ze weer IN te maken.

Mensen TEKENEN met symbolen die AANDUIDEN dat bepaalde mensen ánders zijn, dan de aan allen opgelegd leer en levensverplichtingen, maar waarvan er maar een deel volgzaam blijkt te zijn, en het niet volgzame deel door het wel volgzame deel herkend moet worden als ANDERS, is volgens mij ongrondwettelijk en verboden in een geciviliseerde staat als de onze.

Als ROKERS weldra met een Jodenster of met een ander algemeen door onze maatschappij gekend symbool moeten herkend worden, en als dit wettelijk is, wel dan eis ik ook een symbool voor de alcoholgebruikers, want dat zijn pas echt gevaarlijke lui.

Zat zijnde maken die mensen, bijvoorbeeld in het verkeer, of in een bui van woede en ongecontroleerd gedrag, meer slachtoffers dan de rokers bij zichzelf of passieve rokers aandoen. Dan moeten die zatlappen ook maar een BADGE dragen.

Zo vind ik DAN ook dat dokters die in het uitoefenen hun beroep, een abnormaal sterftecijfer (procentueel) binnen hun patiëntenkring bereiken, ook een badge moeten dragen, zodat wij met z'n allen weten of onze gezondheid, in hun handen, in goede handen is.

Politici die nutteloos zijn, en die zijn er vast wel, dienen dan eveneens een badge te dragen waaraan wij met z'n allen kunnen zien hoe nutteloos hij of zij wel is voor onze maatschappij.

We kunnen, mocht onze maatschappij dusdanig evolueren, uiteraard IEDEREEN TEKENEN voor het leven.

Als de TEKENS te zwaar beginnen wegen kunnen we dan, de executiebadge introduceren. Badge die recht geeft om te liquideren, net zoals euthanasie mag als er maar een wettelijk en erkend document, door anderen getekend, aan het kadaver hangt. Badge waarmee we aangeven dan, dat, indien we er in slagen "de parasiet" uit te schakelen en met zijn afgenomen badge in de hand, net zoals Indianen destijds met de scalp van hun tegenstander bengelend aan hun broeksriem, we ons als jager bij een premiejachtdienst kunnen aanmelden voor de beloning die "op de hoofd" van de nagejaagde stond, op te vorderen.

Ik weet het ... de voorgaande zin lijkt gruwelijk, maar hoe kan ik anders die badgen-affaire aanklagen zodat iedereen aanvoelt wat ik ermee bedoel.

Naar het Internationaal Gerechtshof van Den Haag met die oproerkraaiers...

2007-01-15T20:37:00.000Z

Daar gaan we weer!

Zeven verschillende regeringen telt dit kleine landje. Niet dat ze zichzelf bekwaam achten té regeren, wél omdat ze zich op die wijze weten te verzekeren van een duur zitje in een van die regeringen of in een van de daarbij horende Parlementen of assemblees.

Vlaanderen is een van de rijkste regio’s ter wereld, dus klagen hoeft men hier niet te doen. Vlaanderen heeft zich, sinds ze een gewestregering heeft, mogen ontwikkelen naar eigen vermogen en dat deden ze goed.

Wallonië, vooral de Waalse leiders, zijn steeds een doorn geweest in het oog van de fanatieke Flamingant. Niets gunt de fanatiekeling de andere burger.

Je kan het stilaan beginnen te vergelijken met het gedrag van het Vlaams Belang ten opzichte van Vreemdelingen. Het Vlaams Belang zijn extreem fanatieke Flaminganten die in ieder burger die anders denkt dan dat wat zij denken een staatsgevaar zien. Met nog wat lef, en mits wat minder tegenstand van de échte democraten of humane medeburgers, zou het Vlaams Belang er niet voor terugdeinzen om mensen te deporteren.

Deporteren, dat woord kennen we uit onze Vaderlandse geschiedenis. Joden en andere niet in het Germaanse übermensch-gedachtegoed passende mensen werden als te liquideren gerangschikt.

Niet enkel het Vlaams Belang draagt die ideologie met zich mee, ook de naoorlogse restanten van de Duitsgezinde Vlamingen, collaborateurs werden ze toen genoemd, die zich politiek verenigden in de Vlaams Nationalen, later de Volksunie (VU), zijn al even aangebrand.

Nu de VU zich, en dat niet zonder succes, heeft opgedeeld en zich aan het reproduceren is door te infiltreren in andere “democratische” partijen, we denken hier aan Spirit die zich nestelde bij de Vlaamse Socialisten, aan het NVA dat een sadomasochistische latrelatie heeft met de CD&V, dat vroeger CVP heette en toen al de wettelijke stort was voor alles wat naoorlogs zwart bekend stond, en de VLD die vroeger de PVV heette, maar die na het mixen met andere Vlaamse overlopers dus de VLD werd, is Vlaanderen één pot (zwart) nat geworden.

Vroeger in hun beste periode, haalde de VU, toen ze nog als partij bestonden en mekaar niet, figuurlijk wel te verstaan, politiek uit aan het moorden waren, ZEVEN zetels in de Kamer. Nooit waren ze groter dan dat.

Nu ze niet meer bestaan, en ze zichzelf hebben uitgehuwelijkt aan tal van andere ideologische organisaties, zie uitleg hierboven, beschikken ze plots over een tienvoud van toen aan MINISTERS in allerhande regeringen van dit landje.

Di Rupo, een uit Italië ingevoerde homofiel, zetelend als Premier in de Waalse regering én tegelijk opperhoofd zijnde van de Waalse Socialisten, heeft zowat tien a vijftien jaar geleden samen met de Groenen, … maar die wisten niet beter en zijn ook nu nog oerdom op politiek vlak, het is hen dus vergeven …, die blunder, het cordon sanitaire opgericht tegen één van de Vlaamse partijen. Het Vlaams Belang, toen nog Vlaams Blok, werd als NIET democratisch bestempeld.
De ongeveer 20% Vlamingen, die er uit politiek ongenoegen voor stemden, maar die helemaal niet weten waar ze juist voor gestemd hebben, worden dus buitenspel gezet.

20% Vlamingen zijn dus volgens Di Rupo niét Belg-gerechtigd. De andere 80% Vlamingen zijn in principe electoraal nog sterk genoeg om, toch aan Vlaamse zijde, na de verkiezingen, indien ze zichzelf bij de verkiezingen niet té hard aanvallen, in staat het land te leiden.
Want de grootste partij, kwestie tijdens de verkiezingen behaalde zetels, mag de Premier leveren.

De VLD van Verhofstadt heeft het steeds moeilijk gehad met de eisen van Di Rupo.

Di Rupo is behalve seksueel een buitenbeentje ook politiek nog een sadomasochist, hij komt klaar, krijgt er een orgasme van, als hij de Vlamingen op de stang kan jagen.

Nu weer is hij, en dat terwijl zijn PS een en al puinhoop is na menig wat schandalen en fraudegevallen, Vlaanderen onregeerbaar aan het maken door er “de opstand” van Vlamingen onder mekaar te promoten.

Hij weet dat Leterme, de kattenkop met erg Vlaamsgezinde ideeën en dus, in principe géén goed staatshoofd voor heel België, ambities heeft om Premier van dit land te worden.

Hij weet dat Verhofstadt, staatsman zijnde, een derde vol mandaat als Premier wil zetelen om zijn vernieuwend project, meer inspraak voor de burger, volledig af te maken.

Twee grote leiders dus, die hij, Di Rupo dus, tegen mekaar uitspeelt, om nadat ze mekaar verpletterd hebben, en dat zegt hij zelf, Premier te worden van dit land.

Wij Vlamingen, we zijn toch met zo’n 70% van de totale bevolking, zullen dan moeten luisteren naar de leider van de aller corruptste politieke formatie in Europa, namelijk “de (Waalse) Socialisten”.

Ik hoop dat alle leiders die, nu er weer verkiezingen naderen, en die ter gelegenheid van deze verkiezingen willen spelen met de burger en zijn cultureel engagement. Of die kandidaat leiders, die macht willen putten door met de gevoelens én de afkomst de burgers te kwikkelen, dat die leiders als opstandelingen onrustverstoorder worden aanschouwt. Dat ze, net als die andere oproerkraaiers voor het Internationaal Gerechtshof van Den Haag als crimineel worden veroordeeld om hun aansporingen tot volksopstand binnen een verdraagzaam volk. Een Volk dat al lang tevreden is met hoe de burgers zich onderling mogen gedragen en dus geen inmenging meer duld van eender welke, naar tijdelijke sensationele slogans zoekende, politieker meer lusten

Politici die de onderlinge vrede verstoren zijn criminelen, ze dienen tenminste psychologisch of psychiatrisch verzorgd te worden en als ze toerekeningsvatbaar zijn, dienen ze naar het grote voorbeeld van Sadam, tenminste als portret, gehangen te worden in de galerij der groten die we snel willen vergeten.

Bild von unsere mädchen..

2007-01-13T14:52:00.000Z

Vloamsch Snorrelied

2007-01-13T14:46:00.000Z

Vloamsch Snorrelied

Ot 't vrouwtje zegt da'j snor tevele stekt
Dat'n slordieg is en dat'n up niet'n trekt
Toen wilt dat meschiens verzekers zegn
Daj d'er meer je leen achter moe legn
Ne snor da vraagt e masse oenderhoed

En wit je gie nie goed hoe dat da moet
De Vloamsche snorrenclub bestoat
Me wiln je g'rust oendersteun'n met road en doad
Miene moestas
Dat is mien kiend
Ik zien d'er preus up en 'k verzorg'n em goed
't is deur dien snor
Daj mien ier viend
oj ier wilt lid zien moej wat oar en up joen snoet
't is mien eigen zotte keuze
Die moestas oender mien neuze
En ik droain d'er geren tuutjes an
Mien moestas dat is mien moat
Ik zorg'n dat'n oltiet proper stoat
En ik neem'n d'er nooit gin ofscheid van
Nateurlijk emme ook e reglement
Nateurlijk is't belangriek daj da kent
Mo 't voornaamste damme joen gon vraagn
Dat is geweune wuffer snor daj gie wilt draagn
Ne chinees, ne vrije stijl met vele spil
N'een hongaarschen, of geweune naturel
't is uus ol geliek, oj d'er mo helegans voorn goat
Meschien kan't vrouwtje zegn woar daj gie best mee stoat

Gecomponeerd en gezongen door 't Vloamsch gemingt Vintekoor

Ergens aan de grens van de grens met Israël.

2006-11-14T19:34:00.000Z

"Het punt is niet dat mijn buurman denkt geen fouten te maken. Het punt is evenmin dat we geen vragen mogen stellen bij het feit dat hij zijn partner alle dagen onderuit maait, ze meppen geeft, ze blauwe ogen slaat, al heeft ze er bruine. Het punt is wel dat als ik of een andere er zich mee wil bemoeien, ik of die andere, net als zijn partner dus, ook meppen krijg, en dat in mijn ijver om met een humanitair, economisch, geweldloos evenwicht de ommuurde wurggreep van zijn extremisme te matigen, zijn beestachtigheid in de kiem te smoren. Maar het helpt niet, hij, mijn extreme buurman dus, is onhandelbaar en begrijpt onze leefregels niet. Hij dwingt géén respect af door er zelf gul mee te zijn en alzo anderen, zijn soortgenoten dus, te wijzen hoe het wél zou moeten, maar gezien zijn fanatieke mening, nooit zal worden".

Hauptbahnhof

2006-05-27T18:21:00.000Z

Bron: Belga/AG vrijdag 26.05.2006 om 20:23 & eigen bedenkingen onderaan deze log

Berlijns nieuwe centraal station, een indrukwekkende constructie van staal en glas, is vrijdag ingewijd tijdens een ceremonie die werd bijgewoond door kanselier Angela Merkel.

Het nieuwe 'Hauptbahnhof' wordt ongetwijfeld een nieuwe trekpleister voor de toeristen die de Duitse hoofdstad aandoen voor het Wereldkampioenschap Voetbal dat volgende maand start.

De Deutsche Bahn (Duitse spoorwegen) voorspelt dat tot 300.000 bezoekers per dag van het station gebruik zullen maken. Dagelijks arriveren en vertrekken er 1.500 lokale, nationale en internationale treinen.

Het Hauptbahnhof vormt tegelijk het knooppunt van twee grote Europese spoorverbindingen: die van Parijs naar Moskou en die van Stockholm naar Wenen.

De bouw van het nieuwe station heeft bijna acht jaar in beslag genomen en 700 miljoen euro gekost. Met zijn kathedraalachtige dakbekleding van glas en zonnepanelen, zijn 400 meter lange glazen stationshal, 59 roltrappen en 37 liften stelt het gebouw alle andere Berlijnse stations in de schaduw.

De noord-zuidlijn die onder het station loopt, passeert door een 3,6 km lange tunnel, terwijl een 2,4 km lange tunnel voor het wegverkeer de auto's rechtstreeks naar de ondergrondse parking van het station brengt. Er is ook een winkelcentrum met 80 verschillende winkels en restaurants op drie van de vijf verdiepingen.

Bedenkingen:

Op zich vind ik, dat in economisch slechte(-re) tijden, de overheid inderdaad moet overgaan tot het realiseren van grote projecten om zo extra werkgelegenheid te creëren.

Het is ook algemeen geweten en heel normaal vind ik, dat grote leiders hun sporen nalaten.

Men kan overal ter wereld grote gebouwen, reuze projecten, enorme complexen vinden die er kwamen of ooit gezet werden tijden de beleidsperiode van tot de verbeeldingsprekende staatsmannen en vrouwen.

Maar...

Als ik het nieuwe Berlijnse Centraal Station zo even aan mijn kritische blik onderwerp, is het "ding" inderdaad wel de moeite waard om te bekijken, het is immers een technisch hoogstandje, maar tevens ook, en dit qua hedendaagse veiligheid, een absoluut kwetsbaar gebouw.

Vijf etages hoog treinsporen en perrons, vijf etages hoog roltrappen en liften waarin duizenden mensen ronddolen als in een doolhof, hoe ontruim je zo'n tempel in geval van nood.

En hoeveel duizenden doden kunnen er daar vallen als één fundamentalistische gek daar kuren krijgt. Hoeveel doden, zwaar gekwetsten, vermisten etc... zal men er vinden als een waanzinnige zot er bijvoorbeeld een vliegtuig met bemanning, passagiers en al in dumpt?

Vroeger kreeg ik het benauwd ik kleine ruimtes, nu sinds 9/11 etc... voel ik me zelfs bijna stikken van de angst in gebouwen waar veel ruimte is, waar zoveel ruimte is dat er evenveel mensen in kunnen als er bewoners in mijn stad zijn...

In deze wankele tijden, en dat ondanks de verbeten pogingen van menig wat politici die blijkbaar de realiteit niet kennen en ons met gemaakte en zalvende woorden willen doen geloven dat ér niets aan de hand is, dat ér geen gevaar dreigt, dat ze alles onder controle hebben.

NIETS hebben ze onder controle, ja, u en ik, wij de gewone en de kleine man van de straat, van u en mij weten ze alles, ja zelfs welke kleur ondergoed je draagt en naar wat het kruis van je slipje stinkt.

Maar "veiligheid", DE veiligheid waar "de doorsnee burger" naar verlangt, waar we op hopen, die ons van alle angst zou vrijwaren, die ons met recht en reden zou doen blozen als we de soms goedkope en misschien racistische woorden uiten, die veiligheid, dat evenwicht, daar zijn ze onbekwaam voor om ons die te verzekeren.

En ja, ze jagen liever een kritische dame mét klasse het land uit dan voor haar moeilijke vragen een correct antwoord te verzinnen.

Zolang we in één richting MOETEN denken, zolang we rechtstreeks of onrechtstreeks gedwongen worden de gemakzuchtige, populistische, salonsocialistische zetel ingedrongen worden, zolang we schrik moeten hebben om onze gevoelens tenminste te bespreken, zolang wil ik niet in massa, als één kudde, reizen en zeker niet naar een station waar we als een op een hoopje gedreven, à la eindstation Auschwitz aanvoelende in één richting gedreven, al is het nu met Hoge-Snelheids-Treinen of TGV (Train-Grande-Vistesse) in plaats van met de stoomlocomotief met goederenwagons bomvol door angstzweet stinkende mensen.

...

Ik zal me maar inhouden vooraleer ik, in mijn eentje, Adolfje H. alsnog aan een soort Internationaal Gerechtshof van Den Haag veroordeling help.

Cordon aan een zijden draadje...???

2006-03-16T11:40:00.000Z

bron: BELGA & DE STANDAARD 16.03.2006

Zestien burgemeesters bereid te onderhandelen met Belang

BRUSSEL - Na de gemeenteraadsverkiezingen in oktober zijn minstens 16 Vlaamse burgemeesters bereid te onderhandelen met het Vlaams Belang, ook al druist dat lijnrecht in tegen het partijstandpunt.

Volgens De Morgen mikt het VB doelbewust op CD&V-burgemeesters met een traditioneel sterke lokale machtsbasis om het cordon te doorbreken, omdat zij op die manier hun meerderheid kunnen redden.

Het Laatste Nieuws deed woensdag rondvraag bij de 308 Vlaamse burgemeesters, van wie er elf onbereikbaar waren of niet wilden reageren. Het vaakst gehoorde argument tegen het cordon sanitaire was dat ,,de nationale thema's op lokaal niveau niet tellen''.

,,Ik zie hun extreme standpunten echt niet doordringen tot in het gemeentebeleid'', zei Paul Vanhie (Actief), de burgemeester van Ledegem. ,,Stel dat we één VB'er nodig hebben om een meerderheid te kunnen vormen, dan zullen we onze kiezers niet in de steek laten'', zo stelde Freddy Vranckx, de VLD-burgemeester van Lubbeek. Ook Luc Martens, oud-minister en CD&V-burgemeester van Roeselaere, keert zijn rug niet naar het Belang: ,,Yves Leterme is zelf toch ook met hen gaan praten na de Vlaamse verkiezingen? Wat is het probleem dan?''

Volgens De Morgen maakt Filip Dewinter zich sterk dat heel wat lokale CD&V-burgemeesters zonder nationale ambitie de navelstreng met hun partij zonder al te veel problemen zullen doorknippen, om op die manier hun meerderheid te redden. ,,Ze hebben geen nationale ambities. De CD&V leeft er bij gratie van hen, niet omgekeerd. Die situatie stelt zich minder bij de VLD'', aldus de Belang-kopman.

...

bron: BELGA & LE SOIR 16.03.2006

Le cordon anti-Blok tient à un fil

Certains bourgmestres flamands sont désormais sûrs que l'extrême droite sortira de son isolement au soir des communales.

C'est la petite phrase de Johan Vanshoenwinkel, le maïeur VLD de Wellen. L'élu ne joue pas les premiers rôles, mais son point de vue d'homme de terrain est partagé par des observateurs de plus en plus nombreux : « Le cordon sanitaire sautera le soir du 8 octobre. »

On a dit de ce bourgmestre qu'il plaidait, avec quelques autres, pour une participation du Vlaams Belang (ex-Blok) au pouvoir, au lendemain des communales. Il dément. Mais il est prêt à parier que le cordon sanitaire, qui confine jusqu'à présent le VB dans l'opposition, ne résistera pas aux tiraillements post-électoraux.

Les états-majors des partis rappellent à l'ordre les élus, comme le bourgmestre de Schoten, qui sont prêts à franchir le pas. Mais un bourgmestre sur cinq refuse désormais de confiner le Blok dans l'opposition.

...

bron: Het Belang van Limburg 15.03.2006

Cordon sanitaire staat op springen

Vier van de 44 Limburgse burgemeesters zien een samenwerking met Vlaams Belang na de gemeenteraadsverkiezingen in oktober wél zitten. CD&V’ers Jos Beuls en Theo Kelchtermans (foto) en VLD’ers Hugo Philtjens en Johan Vanschoenwinkel zijn bereid om het cordon sanitaire te doorbreken.
Dit blijkt uit een rondvraag van Het Belang van Limburg.
“Als het in het voordeel is van de gemeente, zie ik een samenwerking met Vlaams Belang wel zitten. De gemeente moet immers bestuurbaar blijven, door welke partij dan ook,” zegt burgemeester Jos Beuls (CD&V) van Zutendaal. Ook de Peerse burgervader Theo Kelchtermans (CD&V) vindt dat “samenwerking moet mogelijk zijn met alle partijen die onze ideeën erkennen en onze voorwaarden aannemen, en dit geldt ook voor Vlaams Belang.”
VLD’er Hugo Philtjens van Kortessem “wil samenwerken met partijen in het belang van Kortessem, zelfs al is dit met het Vlaams Belang.” Hij nuanceerde zijn standpunt nadat hij een telefoontje kreeg van zijn voorzitter Bart Somers.
VLD’er Johan Vanschoenwinkel van Wellen trekt tenslotte de vergelijking met Antwerpen. “Daar besturen ze liever met zes partijen. Dan ben je verkeerd bezig. Je moet zoveel water bij de wijn doen, waardoor je op het einde alleen maar water overhoudt. Dan is het beter om met het Vlaams Belang in zee te gaan”.
In een reactie noemt CD&V-voorzitter Jo Vandeurzen de standpunten van zijn burgemeesters “genuanceerd.” “Wij hebben nooit gezegd dat er niet kan gepraat worden met het VB. Ook Yves Leterme heeft dat trouwens gedaan. Maar er mogen geen samenwerkingsakkoorden gesloten worden. Het partijstandpunt daarover is altijd duidelijk geweest.”
Het VLD-standpunt hierover is al langer bekend: “Wie samengaat met het VB, zet zichzelf buiten de partij.”

bron: Het Belang van Limburg 15.03.2006

VLD-Wellen ontkent samenwerking Vlaams Belang

De VLD-afdeling in Wellen stelt dat noch haar huidige mandatarissen noch diegenen die bij de gemeenteraadsverkiezingen opkomen gaan samenwerken met het Vlaams Belang.
Dat melden voorzitter Marc Weeghmans en schepen Jeannine Leduc woensdag.
Ze reageren daarmee op een bericht in de krant Het Belang van Limburg. Daarin werd de Wellense burgemeester Johan Vanschoenwinkel (VLD) geciteerd, waarin hij een vergelijking maakt met de bestuurssituatie in Antwerpen.
"Daar besturen ze liever met zes partijen. Dan ben je verkeerd bezig. Je moet zoveel water bij de wijn doen, waardoor je op het einde alleen maar water overhoudt. Dan is het beter om met het Vlaams Belang in zee te gaan", luidt het.
De Wellense partij-afdeling stelt in een reactie "dat noch haar huidige VLD-mandatarissen, noch de op 8 oktober te verkiezen mandatarissen op enigerlei wijze zullen samenwerken met de niet democratische partij Vlaams Belang". Daarmee bevestigen Weeghmans en Leduc het nationale partijstandpunt.

...

bron: Het Laatste Nieuws 16.03.2006

16 burgemeesters willen onderhandelen met VB

Filip Dewinter is er zeker van dat veel CD&V-burgemeesters de navelstreng met hun partij zullen doorknippen.Na de gemeenteraadsverkiezingen in oktober zijn minstens 16 Vlaamse burgemeesters bereid onderhandelingen te beginnen met het Vlaams Belang (VB), ook al druist dat lijnrecht in tegen het partijstandpunt, zo staat donderdag in Het Laatste Nieuws. Volgens De Morgen mikt het VB doelbewust op CD&V-burgemeesters met een traditioneel sterke lokale machtsbasis om het cordon te doorbreken, omdat zij op die manier hun meerderheid kunnen redden.

En Leterme dan?
Het Laatste Nieuws deed woensdag rondvraag bij de 308 Vlaamse burgemeesters, van wie er elf onbereikbaar waren of niet wilden reageren. Het vaakst gehoorde argument tegen het cordon sanitaire was dat "de nationale thema's op lokaal niveau niet tellen". "Ik zie hun extreme standpunten echt niet doordringen tot in het gemeentebeleid", zei Paul Vanhie (Actief), de burgemeester van Ledegem. "Stel dat we één VB'er nodig hebben om een meerderheid te kunnen vormen, dan zullen we onze kiezers niet in de steek laten", zo stelde Freddy Vranckx, de VLD-burgemeester van Lubbeek. Ook Luc Martens, oud-minister en CD&V-burgemeester van Roeselaere, keert zijn rug niet naar het Belang: "Yves Leterme is zelf toch ook met hen gaan praten na de Vlaamse verkiezingen? Wat is het probleem dan?"

Navelstreng
Volgens De Morgen maakt Filip Dewinter zich sterk dat heel wat lokale CD&V-burgemeesters zonder nationale ambitie de navelstreng met hun partij zonder al te veel problemen zullen doorknippen, om op die manier hun meerderheid te redden. "Ze hebben geen nationale ambities. De CD&V leeft er bij gratie van hen, niet omgekeerd. Die situatie stelt zich minder bij de VLD", aldus de VB-kopman.

bron: Het Laatste Nieuws 13.03.2006

Cordon tegen Vlaams Belang op barsten in Schoten

CD&V en VLD, de twee grootste coalitiepartijen in Schoten, zijn elk apart bereid om na de verkiezingen van 8 oktober met het Vlaams Belang (VB) te praten als ze samen geen meerderheid bereiken.

Marie-Rose Morel
Vlaams Belang trekt in Schoten naar de kiezer onder leiding van Marie-Rose Morel. CD&V en VLD besturen de gemeente nu samen met de sp.a, maar willen liever zonder de socialisten verder. Ook een coalitie met Groen! zien ze niet zitten. "Als wij één zetel winnen en de VLD blijft status quo, dan kunnen we met z'n tweeën opnieuw een meerderheid vormen", zegt burgemeester Harrie Hendrickx (CD&V). "Lukt dat niet, dan sluit ik een coalitie met het Vlaams Belang niet uit".

Contraproductief cordon
Ook lokaal VLD-voorzitter Paul Valkeniers wil in dat geval wel nadenken over samenwerking met het VB, in overleg met zijn partijtop. "Ik ben al jaren tegen het cordon sanitair, omdat dat contraproductief is", aldus Valkeniers. Marie-Rose Morel reageert intussen enthousiast. "Ik geef meteen mijn plaats op in het Vlaams Parlement om burgemeester te worden, maar van mij mag het ook Harrie Hendrickx zijn", luidt het.

Verhofstadt krijgt lof van Habermas

2006-03-15T00:09:00.000Z

Verhofstadt krijgt lof van Habermas bron: "De Standaard online"

Jürgen Habermas.

Het gebeurt niet elke dag: onze premier wordt opgehemeld door een van de grootste levende filosofen.

De Duitse filosoof Jürgen Habermas (76), de laatste grootheid van de Frankfurter Schule en nog altijd betrokken bij elk groot maatschappelijk debat in Duitsland, kreeg eind vorige week in Wenen de ,,Bruno-Kreisky-prijs'' overhandigd. Hij vermeldde premier Guy Verhofstadt in zijn dankrede, waarin hij praatte over de rol van intellectuelen in het huidige maatschappelijke debat.

Habermas stelde vast dat die rol in tijden van massamedia beperkter is dan vroeger. Filosofen als hij moeten vooral inspringen als ze speuren dat er belangrijke evoluties zijn die nog niet door anderen worden opgemerkt, zei Habermas.

,,Wat mij vandaag het meest beroert, de toekomst van Europa, vinden anderen op dit moment nog abstract en vervelend'', zei hij. Maar als de Europese Unie tegen 2009 de ,,polariserende vraag naar de finaliteit van de Europese eenmaking niet tot voorwerp van een Europawijd referendum maakt, dan is de toekomst van de EU beslist in de richting van een neoliberale orthodoxie''.

In dat geval speelt Europa zijn aparte rol op het wereldtoneel kwijt en is de eigenlijke idee achter Europa verloren, meent Habermas. Hij pleit ook voor een Europees leger.

Habermas beëindigde zijn toespraak met een verwijzing naar Verhofstadts nieuwe Europa-boek, dat ook in het Duits verschijnt: ,,Met al deze ideeën weet ik me in overeenstemming met de Belgische premier Guy Verhofstadt, die zo net het manifest 'De Verenigde Staten van Europa' heeft uitgebracht. Aan de hand van dat voorbeeld ziet u, dames en heren, dat politici die de vinger aan de pols houden, soms intellectuelen mee op sleeptouw kunnen nemen.''

Habermas is weliswaar van oudsher een overtuigde sociaal-democraat, maar dat zal de liberale premier waarschijnlijk niet storen bij het in ontvangst nemen van het compliment. Verhofstadt was gisteren overigens in Athene om er zijn ,,Verenigde Staten van Europa'' in het Grieks voor te stellen, later op de maand volgen nog Berlijn en Rome.

Aan een vriend...

2006-03-08T20:33:00.000Z

Een vriend…

Vijftien maanden jonger is hij, ik zou zijn iets meer dan één jaar oudere broer kunnen zijn, maar toch, en dit vast ook wel om reden van “generatie-eigenschappen” die ons eigen zijn, is hij altijd al een vriend van mij geweest, nu nog.

Hij een Tongerenaar, of zoals wij het hier zeggen; ene van Toengere, daar waar de mensen een beetje als volgt praten: “Mére kom ens zien Pére frit al ouwt” (mama kom eens kijken papa eet alles op), ik eentje van Bilzen, van Munsterbilzen, daar waar “de kabotsekoppen” heersen. Een kabots is een kool, Munsterbilzen was vroeger dan ook wijd en zijd bekend om zijn groenten, nu kweekt men er vooral sierstruiken en heesters.

Hij, omdat “Toengere” voor ons toen al ver van huis was en omdat “Toegere” ons zo “Luiks” leek, kende ik niet vooraleer ik meerderjarig werd. Vanaf mijn achttiende, toen ik nu en dan ook een stapje in de Wereld mocht zetten, kwam ik wel eens in “Toengere” en uiteindelijk leidde me dat, dankzij onze commune ideologische standpunten, tot die clubjes en verenigingen waar we mekaar mochten ontdekken.

Hij, zoon van de arrondissementscommissaris, ik zoon van een politicus met gelijke politieke ideeën. Hij voluit student, ik in alles wat ik deed in opleiding in functie van onze bedrijven. Mijn studies waren dan ook afgestemd om later, indien ik de zaken zou overnemen, ik een brede basis had in al zijn facetten die het bedrijfsleven dat wij leidde kon hard maken, kon ondersteunen, de moeite waard was om hét te weten dus.

Hij ging de juridische weg op, volgde er ook nog wat notariaat bij en slaagde erin om als Liberaal studentenleider ook zijn stempel op de gemeenschap te drukken.
Ik, omdat de aard van onze bedrijven dat van me verwachtte, moest me in allerhande handigheden op technisch en op theoretisch vlak scholen, bijscholen, vaak ook in avondscholen en weekendscholen… etc…

Politiek waren we hier één hij en ik, hij en vele anderen met hem, hij, de anderen én ik dus.

De periode brak aan dat hij zijn openbare leven zou beginnen. Hij wilde er voluit tegenaan gaan. Hij en zijn politieke maatje “den Guy” en nog een ander maatje “den Karel” en een resem jongens en meisjes die als een web, als een wijd reikende vertakking, als één organisatie achter hem, Guy, Karel en vele anderen hun vernieuwende ideeën stonden, we gingen ervoor.

Op een dag, zowat tussen 12 (middag) en 13u, kwam er bij ons, tijdens het middageten, een man “achterom” (via de achterdeur) onze eetkamer binnen. Wij zaten nog maar net aan tafel, en daar stond een deftige mijnheer, een man met allures, een imponerend persoon, het was de papa van Patrick.
We ontvingen hem met de nodige honneurs een arrondissementscommissaris waardig dus.
Per slot van rekening maak je het niet alle dagen van je leven mee dat er plots en totaal onverwacht een “hoogwaardigheidsbekleder” middenin je huiskamer staat, en dat zogezegd zomaar.

Uit beleefdheid rechtstaand, omdat een arrondissementscommissaris niet “de minste is”, werd de papa van Patrick bij ons thuis als vriend ontvangen, want dat was hij ook. Hoewel we hem steeds met zijn titel aanspraken, ook mijn vader werd door papa Dewael altijd eerbiedig bij zijn titels genoemd, misschien juist vandaar dat het een nogal saaie heen en weer getitel-slingerd (hartelijk en gul met de eerbaarheid heen en weer schuiven) werd, zei plots; noem me alstublieft toch Valére.

Papa die een en al strakke opvoedingssymbool was, waar ik niet om treur hoor, integendeel, keek ons aan, wij hem, we waren allen door verstomming geslagen.

Mijnheer de Arrondissementscommissaris die plots eenzijdig alle plichtplegingen verbrak, dat hadden wij nog nooit meegemaakt. Het lag ons niet om gevestigde waardes bij hun voornaam te noemen, we waren wel wat meer protocol gewoon in huis, het was ons met de paplepel ingegeven en dus vonden we het heel normaal dat we ons “deftig” gedroegen (nu nog trouwens).

Mijn papa, een man mét doorzicht, zag ik al “bedenkelijk” kijken, hij keek alsof hij plots onraad rook. Ik zag, of het leek er althans op, dat mijn pa zich schrap zette, aan mijn papa’s houding te zien hing er wat boven zijn hoofd, konden we ons aan iets ernstigs verwachten, want… Valére, alhoewel we hem thuis onder ons altijd zo noemden, gaf voor het eerst in zijn bijna adellijke leven zijn intieme “ik” bloot.

Mama, ook al niet onder een kip uitgebroed, verbrak het moment van stilte dat Valére met zijn “zeg maar Valére” had uitgelokt, te verbreken door hem een stoel bij te schuiven aan onze tafel waarop alleszins eten genoeg stond om tien plechtige plichtsplegers à la Valére, omdat hij het zelf zo wil, mee doen aan te schuiven aan het “banket”; want dat werd een middagmaal plots als er een koninklijke hoogwaardigheidsbekleder of gezant van de koning mee aanschuift.

Valére, die zag dat we begrepen dat zijn bezoek er niet zomaar wat was, deed zijn uiterste best om zichzelf in te leven in ons dagelijkse noen-ceremonie (middagmaaltradities).

Wij deden ons uiterste best om zo familiaal mogelijk ons onderonsje verder te zetten in de hoop dat we zo onze gastvrijheid kleur zouden geven.

Puntje bij paaltje kwam de aap uit de mouw. Eindelijk zag ik mijn vader innerlijk weer rustig worden toen hij, en dat uit de woorden die Valére sprak opmakend, besefte dat Valére vandaag eens op “smeek-bede-toer” was.

Wil je, zei hij aan mijn vader, ervoor zorgen dat mijne Patrick lijsttrekker wordt van onze partij?

Mijn vader, weer helemaal op zijn gemak en zich weer helemaal thuis voelend in zijn eigen huid, zei; oh als het dat maar is wat je wil… tja … ja, waarom niet, het is een kanjer, ik geloof in hem en eindelijk hebben we er dan eentje die in onze naam “de goede zaak” kan verdedigen en of bepleiten.

Valére blij en gelukkig met mijn vaders toezegging, at met smaak alles wat moeder hem op zijn bord geserveerd had, hij keek, nadat zijn bord bijna leeg was, weer even naar mama, zijn ogen spraken boekdelen en mama…, die voor niemand moet onderdoen qua mensenkennis, zei; wil u nog wat bijscheppen mijnheer de Arrondissementscommissaris? Waarop hij weer, zeg maar Valére mevrouw, en euh, ja graag ik wil nog wel wat. Hij at alsof hij pas de dag nadien voor enkele weken in hongerstaking wilde gaan.
Dankzij onze aanhang, en juist door onze aanhang, qua aantal, werd Patrick op zeer jonge leeftijd lijsttrekker voor onze partij, hij werd zelfs meteen minister. De jongste minster ooit werd hij.

Patrick heeft het nooit met zoveel woorden gezegd, maar hij is ons daar wel dankbaar voor denken wij, allez dat vermoeden we toch.

Telkens als Patrick ergens komt waar ik ook ben, en hij gaat speechen, zoeken zijn ogen me. Als hij me ziet, en dat tijdens het vurigste deel van zijn publieke pleidooi, kijkt hij me recht in mijn ogen, ik gun hem mijn ogen, als hij ze zoekt, ik gun hem de rust die mijn ogen uistralen als hij dat zo wil, ik gun hem die blik naar mij, ik de vertegenwoordiger van “de goede zaak” omdat mijn pa, net als Patricks papa al lang overleden is. Ik gun Patrick nog steeds die rust die hij vindt als hij mij ziet en hij in eer en geweten denkt; “die goede zaak” jongen (ik dus) die dienen we toch nog hè…

Ja Patrick, juist daarom dat ik je zoveel krediet gun, ik ken jou, ik weet dat jij het nooit zal aandurven om “de goede zaak” te verloochenen, en ja, je mag zolang ik leef in mijn ogen blijven zoeken naar de basis van “onze goede zaak”, want ik, ja ik, hoef voor NIEMAND te plooien en of te buigen Patrick, mijn idealen zijn intact, gaaf en ongeschonden, bij mij, in mijn ogen, in mijn hart kan je steeds putten uit puur idealisme dat er nodig is om te volharden.

Patrick, misschien had jij niet altijd de tijd om onze vriendschap naar waarde in te schatten, maar lieve Patrick… VRIENDEN zijn en BLIJVEN loyaal, laat DAT duidelijk zijn, vergeet DAT NOOIT.

Dag Patrick, sterkte joengske, het ga je goed man…

Je échte vriend

L..

Cyberpesten...

2006-02-27T19:55:00.000Z

Klasse verspreidt stappenplan tegen cyberpesten Belga 27.02.2006 om 20:31

Alle 150.000 leerkrachten, 700.000 gezinnen en 300.000 leerlingen in Vlaanderen krijgen deze week tips om het fenomeen cyberpesten aan te pakken. Het tijdschrift Klasse, een uitgave van het departement Onderwijs van de Vlaamse gemeenschap, zal deze stappenplannen verspreiden, zo heeft het maandag meegedeeld. Cyberpesten gebeurt via internet of gsm en in Nederland heeft een op de tien kinderen tussen elf en vijftien jaar er wel eens last van.

Uit het Nederlandse onderzoek, uitgevoerd door Planet Internet, blijkt dat "veel tieners wel eens gedrag stellen dat je als cyberpesten kan omschrijven: ze versturen een anonieme mail (32 procent), schelden (29 procent) via mail, chatboxen of msn, doen iemand schrikken (23 procent), zetten iemands foto op internet (19 procent) of hacken (11 procent) iemands msn of homepage", zo luidt het. In Vlaanderen is het probleem waarschijnlijk even groot, aldus nog Klasse.

In het stappenplan staan allerlei tips. Zo wordt ouders aangeraden de computer in de woonkamer te plaatsen, omdat "kinderen kritischer en voorzichtiger surfen als ouders een oogje in het zeil houden". Ouders en leerkrachten moeten kinderen ook leren om verantwoord om te gaan met het internet, en leerkrachten kunnen cyberpesten bespreken in de les en aangeven wat strafbaar is.

De hengst als man....

2006-02-26T23:23:00.000Z

De ideale “Stud” (superman - hengst).

Tegenwoordig zijn de fancy fairs, boerenpensen kermissen, dorpsfeesten, parkfeesten van vroeger aangepast aan de levenswijze en aan hét grote voorbeeld van die “ideale figuur” die in de meest waanzinnige soapseries dagelijks op je tv kan zien.

Soapseries over ziekenhuiswaanzin zoals Medisch Centrum West, The Bold and the Beautiful, Familie, Thuis, Neighbours en veel andere eeuwigdurende brol, dienen bij “de mensen” al lichtend voorbeeld van hoe “men” nu moet zijn om in het leven aanvaard te worden.

Deze maatschappij is na-aapziek, en dat zie je dus als “de gemeenschap” nog eens samenkomt in een buurtfeestje.

Een “kaas en wijnavond” was de reden om verzameling te blazen. Alle madammen en hun naar hun hand en na-aap-smaak geklede mannen waren er aanwezig om hun vergelijkbaarheid met de ene of de andere tv-serie-vedette te demonstreren. De ene leek op Witsche, de andere op de assistent politieman van de hoofdrol speler in Baantjer, nog een andere, een oude knar, moest van zijn opgetutte vrouw er alles aan doen om op Belgisch topacteur Jan Decleir te lijken, en ja hoor ik moet toegeven dat ze in haar opzet geslaagd was, want ook haar man, een oude brasem uit de beginjaren van vorige eeuw flirtte flink met alle deernes die eergisteren nog een haarloze venusheuvel hadden omdat ze de puberteitsjaren nog niet bereikt hadden.

Een oude tante, ze zei me in hoogsteigen persoon dat ze zich bij een plastisch chirurg een halve eeuw jonger had laten maken door alle kronkels, kwabbelachtige uitgroeisels, haar sinaasappelhuid, de duizenden kraaienpootjes, haar walgelijk verzakte kont en overmaatse hangtieten had laten restaureren, had zich, en dat was er nog aan te zien, laten blonderen.

Ze droeg een open bloesje waarin de reet tussen haar met ouderdomsvlekken beklede opgestuwde tietenhuid tot aan haar navel te zien was. In haar navel had ze een diamanten piercing die haar mans portemonnee menig wat duizenden Euro’s gekost had.

Zij ging mij zeggen hoe ik mijn haren moest laten kappen en welke kleding ik zou moeten dragen wilde ik eruit zien als Paul Jambers.

Daar krijg ik dus de schijt van. Ik voel me goed in mijn vel, ik wil niet veranderen in een ander typetje en zeker niet in een afgelebberde play-boy-achtige figuur à la Paul Jambers, waar alleen afgedankte tv-presentatrices, omdat ze een slechte smaak hebben of omdat ze géén andere frisse man kunnen krijgen, willen mee getrouwd zijn.

Mijn goede vriend de pc-kenner zijn madam, ook zo’n nep-wijf, wilde me leren hoe ik moet leven om deze slechte wereld te overleven. Ze was zat, en zatte wijven dat is net als een afgedankt hobbelpaard, je kan er op gaan zitten, maar meer ook niet, en lalde de ene stommiteit na de andere uit haar overdreven met kersenrood opgeschilderde pruillippen. Ik zou geen koffie meer mogen drinken, ik zou geen koekjes meer mogen eten, ik zou me geen dure sigaren meer mogen permitteren, ik zou … ik zou… ik zou… en ze bleef aandringen en me op de vingers wijzen alsof zij, en alleen zij me kon redden van eender welke ondergang dan ook.

Ik werd daar razend van…, ik werd die vrouw beu, ik wilde haar vragen, maar deed het niet, of haar man van haar niet zo stilaan gek werd….

Omdat zo”n betweterige zatte teef bij jou aan tafel meer dan hinderlijk is, verhuisde ik naar een tafel van kaasetende en wijndrinkende mannen die wél lekkere pret maken in het leven. Ik genoot van hun sappige verhaaltjes, van hun speelse opmerkingen over vervelende vrouwen,. Ik genoot van hun gelatenheid toen ze hun al jaren durende huwelijk en de bijhorende verveling met enige humor wisten te relativeren of te minimaliseren omdat ze nu, allen samen, in hun (ver-)drink-blijheid, hun verdriet én hun ontgoocheling over de groeiende etterbuil die hun vrouw is wisten te verzuipen.

Toen dat verplichte feestje voor minstens één jaar weer voorbij was en ik huiswaarts keerde arm in arm met mijn vrouw, keek ik haar aan, kneep ik zacht in haar hand en knipoogde ik eens lief…
Ze kent “mijn” ogen, en ze weet dan wel wat ik bedoel…

Het leven, zo blijkt, is een soep mét balletjes….

Troostprijs...

2006-02-21T21:37:00.000Z

Troostprijs…

Na men wel zeer eigenaardige ervaring van gisteren, toen voor mij het verwisselen van documenten de oorzaak was van heel veel verwarring en nog veel meer verdriet, en na mezelf even gevoeld te hebben alsof ik zweefde in een onbekend “niets” wat het totale einde van “iets” symboliseert, zit ik hier, weer een vervelende ervaring rijker, nog te bekomen van weeral eens een onmenselijke ervaring.

Ik keek gisteren, toen de vijf bladzijden lange uitleg over de technische toestand van mijn lijf, van mijn gestel, van mijn conditie… me verteld werd, gelukkig aandachtig en oplettend als steeds mee naar “de gegevens”. Het is zowat mijn tweede natuur geworden, en volgens mij is dat maar goed ook, dat ik, ja zelfs mijn allerbeste vrienden, niet blindelings vertrouw. Ik weet het, dit klinkt cru en redelijk onsympathiek, maar zoals ik reeds eerder zei, is mijn ervaring de grote bezieler van mijn natuurlijke argwaan.

Toen onder mijn ogen, ik dus totaal van streek en in paniek, me de documenten waarop mijn technische keuring van de vorige én van deze controlebeurt werden gelegd, was ik goddank nog nuchter en argwanend genoeg om, en dat zoals steeds, er mezelf van te overtuigen dat wat er me gezegd werd na te trekken.

Ik vergeleek de vijf A4-formaat papieren, die een verslaggeving waren, en dat ieder voor zich, van verschillende artsen die “dingen” van me nakijken als ik me ter controle aanbied.
De briefhoofden waren eender, op één uitzondering na. Die uitzondering, dat papier dus, kwam van een ander ziekenhuis dat wel deel uitmaakt van het consortium ziekenhuizen dat zich enkele jaren voordien noodgedwongen moest fusioneren tot één groep die ook mijn ziekenhuis onder haar hoede heeft.

Mijn eerste reactie, nadat ik de teksten, de inhoud van de verslagen had gelezen… was: Zeg dokter, zijn er testen van mij naar een van de andere ziekenhuizen gebracht om aldaar te onderzoeken ??? Zijn antwoord was NEEN, we doen alle testen die we op jou doen hier en we verwerken hier ook alle gegevens zelf. Niets van of uit jouw dossier verlaat het ziekenhuis om welke reden dan ook. Waarop ik, enigszins wat licht in de duisternis ontdekkend zei; hoe komt het dat er een verslag bij is van een dokter die ik niet ken, waar ik niet bij geweest ben, en waarvan ik met enige zekerheid weet dat ik er nooit heen zal gaan?

Toen viel mijn oog over de datum van het gevoerde onderzoek, en dat ging door, volgens het verslag, in een ander ziekenhuis, want zulke onderzoeken voer je niet uit zonder dat er een lijf óp (of eventueel onder) de onderzoekstafel ligt, die datum klopte van géén kanten. Ik ben op 20 januari van dit jaar in geen enkel ziekenhuis geweest. Zelfs niets eens om een zieke te bezoeken. Dus zeker ook niet om mezelf bij een voor mij al eerder onbekwaam ingeschatte dokter aan en met MIJN lijf te laten knoeien. Het verslag kwam echter wel van die door mij al lang verworpen “veearts”, want zo noem ik die slager mét doktersdiploma, die zelfs geen poot naar mijn honden zou mogen uitsteken moest hen iets overkomen.

Het was DÁT verslag wat zo vernietigend was, het was die prullenvent die het aandurfde om me te beoordelen en veroordelen zonder me gezien, gehoord en of gevoeld te hebben.

Eigenaardig hè, ja nu kan ik er sarcastisch over doen, maar ik zweer u dat ik op dat moment in alle staten was… Mocht die klungelaar in mijn nabijheid gestaan hebben, wel ik zou hem hoogstpersoonlijk onthoofd hebben en dat zonder verdoving… Daar kijkt u van op hè, ik nu ook, maar op dat ogenblik niet, dat zweer ik u.

De vier andere bladzijden van het verslag, waarvan ik verschillende kopieën opgeëist heb, vielen, en dat al naargelang mijn toestand, behoorlijk mee, die waren, en dat in tegenstelling tot dat ene verslag, uitermate gunstig, ja zelfs zeer bevredigend.

Moest ik dus, zoals dat ene verslag duidelijk aantoonde, terminaal aan kanker lijden, zouden zeker ook op die vier andere bladzijden van het totale verslag, dingen gevonden moeten worden die in die richting zouden gewezen hebben, wat dus gelukkig NIET het geval was.

Ja wat cholesterol, wat andere, al lang gekende, kwaaltjes her en der, die allen op zich geen reden tot algemene paniek mogen zijn, tenzij sommige van die kwalen zich plots onrustwekkend zouden verergeren, maar ook dat was niet het geval.

Ik begrijp nu dus ook niet dat mijn dokter, echt wel een hele goede hoor, écht wel een held omdat hij al velen gered heeft, omdat hij nog meer mensen dan die velen, geholpen heeft, en omdat het een eerlijk en goed mens is, dat hij, zo wijs als hij is, in alle nuchterheid en rust, niet gezien had wat ik in paniek en in ongelooflijke angst wél zag.

Bij het eerst volgende kopje koffie en de daarbij horende koekjes, zal ik hem toch eens wijzen op “de chance” die hij heeft gehad dat ik in panieksituaties steeds kalm en nuchter blijf (uiterlijk). Ik zal mijn vriend “den dokter”, want zo noem ik hem als hij “in functie” is, eens vertellen of aanleren hoe men met “DOCUMENTEN” en gegevens omgaat vooraleer men “de wereld” (MIJN wereld) in rep en roer zet.

Terloops, en dit omdat ik ook geschrokken ben door de vele mensen die plots niet meer reageren op wat ik schrijf, ik heb GEEN kanker, ik ga (voorlopig althans) niet door en ik heb géén besmettelijke ziekte hoor, zelfs niet als jullie me lezen of omgekeerd…

Ik begrijp steeds beter hoe het moet aanvoelen om uitwendig getekend te zijn door eender welke ziekte, als ik de “baahhh vies” houding van sommigen ervaar…

Ik gun hen, ondanks mijn ontgoochelingen, nooit dat wat ik en vele anderen met mij als zieke moeten ervaren…. VERSTOTEN worden is een ONRECHT, is discriminatie, is, en dat volgens mij, strafbaar… want ik, en vele naderen met mij, we horen, gelukkig voor u, bij een MINDERHEID, en minderheden hebben in dit land toch RECHTEN of niet …. ????

Den Hoofd-prijs...

2006-02-20T20:36:00.000Z

Op afspraak, maar toch even aanschuiven… Iedere geplande afspraak loopt immers uit met een aantal minuten die ik “time to humanity time” noem. Zodoende verschuift in feite de gehele geagendeerde tijd, en kloppen de uren van het dagrooster niet meer.

Je zit er geduldig te wachten op jouw tijd, tijd die al voorbij is, maar waar je dus nog recht op hebt.

Jouw tijd breekt immers ook nog aan, zo ook de mijne. Vandaag, bij mijn dossierbeherende specialist mocht ik na verloop van tijd, na het geplande uur, mijn tijd nemen om me te geven.

Geven…, ’t was me wat…

Onderzoek na onderzoek, proef na proef onderging ik geduldig, na jaren zichzelf voelen als “het proefkonijn” van de wetenschap, kan niets je nog opgejaagd krijgen als men je van boven tot onder, van links naar rechts, van voor naar achter, en dan ook nog dwars erdoorheen wat testen met je doet. Enfin, ik heb er geen problemen meer mee, het stoort me niet meer, ooit was dat anders omdat iedere test, tot de uitslag ervan bekend was, en dat juist om die uitslag, zo spannend was.

Berustend in het lot dat me beschoren is heb ik dus in de loop der jaren leren leven met “de testen” die men op en met mij doet.

Scannings, EEG’s, EKG’s, bloedproeven, radioscopieën, inkijkoperaties, buis hier, buisje daar, keuteren hier, en keuteren daar, kwikkelen hier, kwikkelen daar, knijpen hier en daar… op de fiets, zoiets als een hometrainer maar dan gesofistikeerd, hangend aan een hoop draadjes, computers om je heen, beeldschermen met allerhande wild bewegende grafieken op, het zijn dingen die me ooit bang gemaakt hebben maar waar ook in nu begin aan te wennen.

Men had me feitelijk wat eerder op controle doen komen dan anders. Gewoonlijk zitten daar 3 à 4 maanden tussen, nu amper 13 weken en dat vond ik eigenaardig, maar ik heb afgeleerd me vragen te stellen over “het waarom” dat dokters “iets” doen, dus ging ik vandaag redelijk onbezorgd op visite bij mijn artsen.

De dossierbeherende arts, die ondertussen, in de loop der jaren dus, een fantastische vriend van mij geworden is, ontving me vandaag even vriendelijk als anders, maar, zo leek me, hij was wat nerveuzer, wat meer op zijn ongemak, er scheelde iets… Ik dacht; tja ’t is ook maar een mens hè, wie weet wat die brave man aan de hand heeft?

Mijn gissingen, die ik voor mezelf hield uit respect voor de privacy van mijn vriend “den dokter”, zo noem ik hem als hij “in functie is”, kon volgens mij lijden aan verschillende syndromen want ook hij is maar van vlees en bloed, ook hij is maar een kwetsbaar mijnheertje, dacht ik zo.

Bij mij passeerden allerhande ideeën de revue, zo dacht ik, omdat hij een koor leidt, aan: zijn sopranen hebben pijnlijke maandstonden en ze uiten dat door hem te pesten…
Of, zijn Jaguar drinkt meer dan wat hij, in zijn meest gulzige bui, gedronken kan krijgen…
Of, zijn vrouw gromt niet meer zoals voorheen en dat maakt hem ongerust..
Of, zijn kinderen geven het door hem verdiende geld té gul uit…
Of, zijn secretaresse was onwillig, of ging dwarsliggen, wat voor de meeste mannen mét een secretaresse uitermate vervelend is…
Of… nog, en nog en nog…

Hij deed mer dan anders zijn uiterste best om vriendelijk tegenover mij te zijn, hij was nog veel gedienstiger dan ooit voordien, hij strooide gul met snoepjes alsof ik als volwassen mens te paaien was met snoep.. Hij liet voor mij koffie mét dubbele portie suiker en een koekje of drie erbij aanrukken, dat doet hij anders ook, maar de koekjes eet hij dan meestal zelf op, nu mocht ik ze opeten.

Zijn assistenten, zeer bekwaam personeel, altijd klantvriendelijk, altijd uitermate lief en gedienstig en altijd zeer beleefd en subtiel, waren vandaag nog veel liever, subtieler, vriendelijker, klantvriendelijker, etc… dan anders. Ik dacht toen nog; aha hij heeft er weer even “de pees” opgelegd om ze weer wat aan te scherpen zodat ze “de liefde” en vriendschap die ze moeten geven nog wat beter geven dan gewoonlijk…

We, hij en ik, we kennen mekaar goed, heel goed, we vertrouwen mekaar tot en met…

Voorbeeld daarvan is: de telefoon, interne lijn, een binnenpostnummer dus, belde, geeft hij me de hoorn in mijn handen en zegt hij; neem jij “hem” maar aan.., wat ik dus deed, voelde me alsof ik zijn telefoniste was…

Na twee uren op zijn comfortabele bank gelegen te hebben met alle sop en aan, zie ik hem al zijn moed bijeen scharrelen, ik dacht; oei nu gaat hij me wat vertellen, ik voelde het aan mijn “intern water-peil-stand”…

En ja hoor, daar kwam het stotterend, hij wenend als mijn broertje, uit zijn wijze mond gevallen….

Je hebt kanker en het is terminaal…!!!

Hij legde, in het bijzijn van zijn hele staf fantastische medewerksters, zijn hand op mijn schouder, keek naar mij alsof zijn lievelingsschoothondje was, en ik zag dat hij zich onmachtig en verslagen voelde, dat maakte me droef en ja ook ik huilde als een kind..

Ik vermande me, dacht aan mijn echtgenote en aan mijn lieve kinderen, ik dacht ook aan mijn oude moeder, en mijn zus, ik dacht zo… HOE MOET IK HEN DAT ZEGGEN…????

Ik vroeg naar de resultaten, ik wilde de cijfers zien, ik wilde weten WAT, WAAR en HOE en hoelang nog… en of het veel pijn zou doen, of ik dapper genoeg zou zijn om hét te dragen, verdragen…

Als plots mijn blik op de resultaten viel, ….

Ik vroeg hem; vergissen ze zich vaak in dit ziekenhuis ??? Zegt hij; tja dat vragen alle patiënten zich als eerste af als ze met die feiten geconfronteerd worden.

Ik weer… die uitslagen zijn niet van mij, toch die ene niet, mijn huisarts, huisartsen worden altijd vermeld op de verslagen omdat die lui ook zo’n verslag toegezonden krijgen, heet anders dan die wat op dat resultaat vermeld staat…

Hij keek, kon niet anders dan me gelijk geven, en dat was dan ook meteen de reden voor een grondig nazicht van alle gegevens op die verslaggeving…

Ze trokken hun pc-gegevens na, keken of die andere man met dezelfde naam en voornaam als ik ook op dezelfde dag als ik geboren was, en ja hoor, ook hij was net even oud als ik, geboren op dezelfde dag in hetzelfde ziekenhuis in dezelfde stad….

We keken de datum van het gevoerde onderzoek na, en dat klopte niet met de dagen dat ik aanwezig was in het ziekenhuis, er was dus “ergens” iets mis gegaan…

Hij als een wilde tekeer gaande naar zijn administratief personeel snauwend; hoe komt dat, hoe durven jullie zich zo vergissen, wat een schande, verdomme,. verdomme en nog een resem andere vloeken allerhande rolden uit zijn muzikale mond.

Er werd me nog één extra test opgedrongen, ter controle zei hij… ik lag daar, met weer een verse kop lekkere koffie en weer een halve doos koekjes erbij te wachten op het resultaat dat uitsluitsel zou geven…

De deur van zijn werkruimte vliegt open, hij loopt jankend naar me toe, grijpt me in zijn armen en zegt… NEEN, niet jij, maar wél de andere…

Ik heb nog een koffietje gevraagd, at de rest van zijn koekjes ook maar op en nam me een handvol snoepjes uit zijn snoepjestrommel… en ik heb me aangekleed, ben wenend van de opluchting naar huis gereden, en toch zit ik met die vervelende krop in mijn keel, want mijn naamgenoot, die ik ook heel goed ken, heeft wel de hoofdprijs ... VERDOMME !!!

U vraagt wij draaien...

2006-02-18T00:27:00.000Z

Updaten !!! roepen ze in koor…

Koor: Sopranen, Mezzosopranen, Tenoren, Bassen, Bariton bassen, achtergrond brompotten, decor-neuriëers, gordijn-fluisteraars, pilaar-bijters, na-apers, gorgelaren, playbackers, smoelentrekkers, doen-als-of-ers, en trendzetters, toonaangevers, klankdragers, ritme-zetters, dirigent-beminners, dirigent-haters, betweters, en andere bronstige-geluid-uitloeiers…

Ik zou niet weten waarmee ik aan hun vraag, aan hun eis, aan hun wens zou kunnen voldoen, ik ben inspiratieloos, vind ik van mezelf, en dat zullen ze geweten hebben.

Het recht op vrije meningsuiting heet dat, als dat recht bestaat heb je, volgens mij dus, ook het recht om te zwijgen, om eens niets te zeggen, om gewenst meningloos te zijn.

Maar, ze bleven aandringen, de vele mails waren haast niet meer te tellen. Ik kan namelijk maar tot drie tellen. Een, twee en drie, en ook omgekeerd lukt het me, drie, twee en een, alles wat meer dan dat is is voor mij véél. Een, twee, drie… veel, en heel veel, soms teveel.

Teveel van mij verlangen werkt niet inspirerend, merk ik zo, zien ook jullie nu bij het lezen van deze tekst, maar, en dat hebben jullie aan enkele fanatieke supporters te danken, “men” wil wat van me zien, al is dat, zij het tijdelijk, al weet ik dat zelf niet optimaal te recenseren, ook maar zorgen voor vulling, opvullen van de tot dan nog vrije en open ruimte.

Met enkele woorden, zo doe ik het anders ook, ik kies een, twee of drie woorden en begin er dan aan, heb ik dus de natte droom, de warme wens, het genot van anderen verzekerd, hoop ik, als straks deze tijdinnemende tekst weer voor publicatie vatbaar wordt en hij vanaf mijn “microsoft word” naar mijn sites overgeplaatst zal worden.
Als u dit leest is de transmissie geslaagd, is het me gelukt mijn pc weer dat te laten doen wat ik ervan verwacht dat hij doet, luisteren naar mijn commando’s dus.

In het weekend, en dat valt me iedere week op, schrijven de web-log-vullers minder dan in de loop van de week, ook dat syndroom overvalt me telkens en dat iedere vrijdag weer en dat tot ’s maandags ’s morgens. Daarom twijfel ik er niet aan dat anderen, die ontsnappen aan die weekend black-out, vandaag, morgen en overmorgen, drie dagen dus, met kwalitatief betere teksten zullen uitpakken dan dat wat ik jullie vandaag te bieden heb.

Mijn gezin, net als andere veel schrijvende loggers of web-log-redacteuren, want zo noemen ze zichzelf, krijgt DRIE dagen lang mijn aandacht. Het klopt dan ook als men zegt; de man kan maar één taak tegelijk aan, wil hij iets zinnigs doen, ze hebben gelijk. Wat jammer dat ik geen vrouw ben, die hun hersens, zo zeggen ze zelf, zijn wel bekwaam om twee dingen tegelijk te doen. Uiteraard, en dat is dan ook weer hét nadeel, dat wat ze “tegelijk” doen trekt tweemaal nergens op, met andere woorden, tweemaal “iets” doen is voor mij, omdat ik soms veeleisend ben, te weinig van het goede en van het slechte teveel.

Daarom stop ik nu heel even met schrijven, al weet ik niet voor hoelang… Misschien is mijn volgende tekst één à twee minuten van de vorige gescheiden, maar dat kan ik niet in een, twee, drie, zomaar voorspellen.

See You Soon…

Rolls-Royce-communisten en salonsocialisten...

2006-02-14T01:15:00.000Z

Gekwetst…

Oh neen ik ben niet van plan de ene of de andere ambassade in de fik te steken, zeker niet, maar ook ik kan wel eens gekwetst raken.

De ene na de andere wijzen ze me op de vele taalfouten en de onbestaande woorden die ik in mijn teksten tot leven laat komen. Ze uiten ook hun ongenoegen over mijn taalgebruik en schamen zich niet om me daar steeds weer op te wijzen. Dat recht hebben ze, al vind ik de manier waarop ze reageren alles behalve beleefd en of welopgevoed.

Ik schrijf omdat ik het graag doe en omdat het mijn geest (hersens) wat actief houdt. Ik heb nooit de pretenties gehad om een boek te schrijven of om me op een andere manier belachelijk te maken met iets dat toch onverkoopbaar zou zijn. Het zou me enkel doen aanvoelen dat “hét” in dit actieve leven voor mij écht wel gedaan, over en voorbij is.
Dus daarom, en omdat ik géén talent heb, doe ik het niet.

Ik lees graag teksten op het internet, er is heel veel te vinden wat mijn kennis kan verrijken.

Zo lees ik ook menig wat web-logs of webblogs. Bij sommige web-loggers reageer ik wel eens op hun teksten, bij anderen, die me sympathiek overkomen reageer ik wat vaker.

Ik vind het cru als men mijn manier van schrijven wil ridiculiseren. Voor mij is het, zoals eerder aangehaald, verrijkend en ontspannend.

Me tot tweemaal toe op enkele dagen tijd, in publiek, speels laten weten dat ik maar eens een boek of een essay moet schrijven, vind ik helemaal niet passen, dat is net eender als zou men aan een in een rolstoel zittende persoon zonder benen zeggen; zeg LOOP eens een blokje om…

Dat doet bij mij de deur dicht, dan is “het spel” over, gedaan, voorbij…

Over “minderheden” lullen ze alsof ze met hun gezeik en met hun aandacht voor “niet in één maatschappij willen leven” groep de kastanjes uit het vuur moeten halen…

Als puntje bij paaltje komt, en ze met al hun opgedane wijsheid écht eens iets kunnen doen voor, gelukkig nog, een minderheid, de zieken dus, dan munten ze uit in onverdraagzaamheid.

Het is DAT wat me stoort aan die salonsocialisten en Rolls-Royce-communisten , ze blaten veel maar geven géén wol. Voeg daar nog wat schijnheilige pilaarbijters, Tjeven of Kalotten, bij en het plaatje is rond.

Voila, dat wat u proefde was mijn gal, ik heb ze eens met heel veel goesting gespuugd, het lucht op.

Sean en Jeanette deel 3 (voorlopig einde)

2006-01-26T09:18:00.000Z

Sean en Jeanette deel 3 hoe het (voorlopig) eindigde.

Wat Jeanette me al meer dan vier dagen met poten en oren wilde uitleggen, maar waarin ze nooit in slaagde omdat ze niet themavast is als ze spreekt, wist ik van Sean in één zin. Enfin in een kort maar goed (to the point) gesprek dus.

Hij, Sean dus, heeft een rustperiode ingelast, hij heeft aan Jeanette gezegd dat hun relatie overwogen moet worden, dat er eens flink moet over nagedacht worden en dat hij, Sean dus, zich daarom in afzondering op een retraite ergens ver uit de bewoonde wereld wil terugtrekken en er zonder invloeden van buitenaf gaat over nadenken.

In het beste geval, zegt Sean, kom ik ooit nog eens terug, en als alles blijft zoals het momenteel is kom ik niet terug bij haar, Jeanette dus.

Het grote probleem in hun relatie is: Sean kan niets meer maar dan ook echt niets meer goed doen om haar gunstig te stemmen. Zij geeft altijd af (grommelt) op mij, eender wat ik voor haar doe zegt hij, het is nooit goed.

Tot overmaat van ramp verdenkt ze me dat ik vreemd ga, dat ik de liefde bedrijf met een andere, en dat is niet waar zegt Sean me. Ik geloof hem, hij beloog en of bedroog me nog nooit. Sean is een man uit één stuk, op hem kan je nog rekenen, hij is trouw, loyaal en royaal, gul met zijn vriendschap.

Sean zegt: Jeanette is niet meer te bevredigen, ze eist van mij seks op de meest onmogelijke momenten van de dag en dat dan ook nog op de meest onwaarschijnlijke plekken op deze aarde. Ik schaam me rot zegt hij.

Moet jij je voorstellen zegt hij, destijds toen ze er nog alles aan deed om me te bekoren, toen was ze slank, elegant, verzorgd, fris en aantrekkelijk, nu ze me heeft, nu ik haar echtgenoot ben lijkt het erop dat ze de zorg en verzorging van haar ooit eens oh zo aantrekkelijke lichaam overboord geworpen heeft, ze doet er niets meer aan om “aantrekkelijk” te zijn. Ze stinkt altijd naar zweet en wrijvingsvochten van de tegen mekaar aan schurende dikke billen en dijen, haar oksels zijn niet meer glad geschoren, haar schaamharen vormen zowat de meest tot de verbeelding sprekende wildernis, je raakt er met een gewone erectie niet meer doorheen, haar tanden poetst ze niet vaak genoeg meer, haar adem stinkt naar het vettige eten dat ze maakt én ze zuipt als een pas in de haven aangekomen zeebonk die al maanden droog stond maar zijn schade nu ruimschoots aan het inhalen is.

Komt daar nog bij, zegt Sean, dat ik ze op de traditionele manieren, de patershouding, op z’n hondjes, op de zijde liggend en dan penetreren, bij haar niet meer lukt, het overtollige en uitpuilende vet aan haar billen sluit als het waren de “doorgang” af. En toch wil ze dat ik haar neuk.

Om haar te plezieren, denkend aan de schoonheid die ze ooit was, lukt het me verdomme ook nog om een erectie klaar te stomen, die meteen zijn inzetbaarheidskracht verliest als hij gewaar wordt door welke homp vlees hij eerst moet snijden vooraleer hij “het doel” bereikt heeft. Mijn penis, zo zegt Sean, is als het ware ontmoedigd, en ik zegt hij, ik de man achter mijn lul ook.

Zeg nu eerlijk, vraagt hij mij, mocht jij zin hebben om te vrijen dan doe je dat toch niet met een wijf waarvan de kont in zijn geheel meer op het achterwerk van een koe lijkt dan op vrouw, tenzij je pervers bent natuurlijk.
Maar dat ben ook jij niet, en dan nog zegt Sean lijkt het me gezonder een koeienkont te neuken dan mijn pik in een door zweet en andere onfrisse eigen vloeistoffen beschimmelde vrouwenkut.

Ik haal mijn schouders op, aan mij moet je niet vragen waarin jij je ding het beste en het meest bevredigend kan insteken, en als je voor “de koe” kiest en niet voor dat stilaan koe wordende wijf, is dat volgens mij een verdorven keuze waarmee je de huidige en de vorige paus en zijn gevolg aardig mee tegen de borst zou stoten.

Ik zeg nog, in een poging de relatie van dat buurgezinnetje te redden; koop haar een reuze dildo en prop die tussen al dat overhangend en onder de voeten zitten vlees in.
Zegt hij; zeg jong dan moet ik zo’n ding van bijna één meter lang kopen en wie gaar het “besturen” tijdens zijn voldoeninggevende opdracht, ik niet zulle, zegt hij, ik ben NIET gek.

Ze weet waaraan ze is zegt hij, ze moet 20 à 30 kg vermageren en ze moet weer wat spieren aankweken in haar benen, dijen en bekken zodat vrijen met haar minstens weer wat lekkerder is dan nu. En zegt hij; als ze zo blijft zeuren en zagen, als ik toch voor niets meer deug, wel dan kan ze de pot op. Vrouwen, zegt hij nog, die wel nog bruikbaar zijn, bestaan er meer dan genoeg.

Ik relativeer die visie van hem, ik zeg; vrouwen, en dat zoals je reeds zei, doen eens ze “hun ventje” aan de haak sloegen, niets meer om hem aan de haak te houden, ze denken dat “het ventje” graag, gewillig, als een slaaf aan haar haak hangt, maar, zei ik nog, daar zien of schatten ALLE vrouwen de situatie verkeerd in.

Sean gaat ons, de buurt dus, hopelijk (maar) tijdelijk verlaten, en Jeanette zal zich als vetgemeste koe wat moeten laten “afromen” wil ze haar Sean ooit nog terug zien.

Tja… duistere vooruitzichten als u het me vraagt…

Ik wens Sean én Jeanette sterkte, moed, doorzettingsvermogen en beslissingskracht toe.

Sean en Jeanette deel 2

2006-01-22T01:11:00.000Z

Sean en Jeanette - deel 2

Vandaag regende het wat minder gulzig als gisteren, vandaar dat ik me tussen de regenbuien door wat nuttig trachtte te maken. Goede punten verdienen bij een vrouw, al is het door huwelijk je eigen vrouw, is van kapitaal belang. Ik noem het tickets verdienen. Ik laat het aan jullie verbeelding over welke tickets ik dan verdien, en wanneer ik de waarde of tegenwaarde ervan inzet.

Dus, ijverig als steeds, zinnens mijn ticketboekje rijkelijk aan te vullen, heb ik me vandaag meer dan eens, zoals een goede huisslaaf dat hoort te doen, menig maal dubbel geplooid.

Met de in twee delen uitschuifbare ladder, die je ook niet uitgeschoven maar met beide ladderonderdelen bovenaan ineen gehaakt, de grond rakende delen met “de poten wijd” zettend zodat je een ladder verkrijgt waar je aan de ene kant op kan kruipen om er aan de andere kant weer af te dalen. Je kan, zoals ik dat trouwens deed vandaag, bovenaan, op het scharnierpunt van beide ladderonderdelen, met een voet op de ladder links en met de andere voet op de ladder rechts steun zoeken zodat je, als op een bok, redelijk goed gesteund kan staan om te werken op zeer grote hoogte.

Snoeien van bomen, geen laagstammen maar hoogstambomen, is geen sinecure. Het is behalve een evenwichtsoefening op de ladder ook nog moeilijk om staande op die dan met de kettingzaag dikke takken uit een verwilderde boom te zagen. Als het zagen al lukt, en de tak begeeft het omdat je hem amputeerde van de stam die je wil behouden, dan moet je een heel klein beetje hemels geluk hebben of de vallende tak sleurt je mee de dieperik in, met alle gevolgen van dien.

Iedere passant, als ze en passant zich veroorloofden om naar mij en mijn werkzaamheden te kijken, kregen het benauwd als ze me daar hoog in de boom zagen stuntelen. Er waren bezorgde buren die me met raad en daad wilden bijstaan, maar eens ze onderaan mijn laddercomplex stonden, kregen ze nog meer de bibber op hun lijf en verdwenen ze al even snel dan als ze gekomen waren.

Behalve….

Juist ja, Jeanette…

Jeanette, de eeuwige straat-buurt-zeik-tante (dit is vanaf nu een nieuw woord roddeltante) had, omdat het graag zeveren en zagen bij haar voorrang krijgt op vrees en angst die haar het in primeur roddelen zouden verhinderen.

Staat ze me daar onderaan de ladder te lullen en te zeiken alsof ik, tijdens mijn kettingzaagwerkzaamheden op zeer hoog niveau, letterlijk wel te verstaan, zou kunnen verstaan wat ze daar staat uit te braken. Dus, ik, niet naar beneden kijkend, omdat primo zij daar staat en het zien van haar misvormde plastische eigenschappen me de hoog-in-de-boom-diarree zou bezorgen en dat is op zo’n moment niet praktisch, en secundi ik telkens ik, als ik ergens hoog sta, naar beneden kijk, ik draaierig wordt. Gezien de te snoeien boom aan een man met draaierige troubles geen boodschap heeft, deed ik consequent wat men en ook de te fatsoeneren boom van mij verwachtte. Ik snoeide en zaagde alsof het een lieve lust was.

Jeanette, en dat zag ik wel als ik even onder mijn opgeheven armen door gluurde, stond daar nog steeds ijverig te praten, althans dat kon ik opmaken uit de lipbewegingen en uit haar bij de uitleg horende gebaren. Wat ze zij, hoorde ik gelukkig niet.

Van dat onwennig op die verschrikkelijk hoge ladder te staan met zo’n gevaarlijke en niets ontziende kettingzaag die op volle toeren makkelijk een oude eik van 300 jaar oud in 2,5 omgezaagd krijgt, krijg je als man die het ding moet vasthouden en sturen, zeg maar besturen, krampen in je armen, je ellebogen, je polsen, je vingers, en pijn aan je goesting, dus stopte ik da machine even, nam ze met de veiligheidshandel in een hand en ik steeg (daalde) van de ladder af . Raar hè dat men van een ladder kan afstijgen, neerstijgen dus, al bestaat dát woord niet.

Onder aan de ladder gekomen besefte ik me dat Jeanette al evenveel lawaai maakte als de in volle werking zijnde houtzaag. Veel veranderde er niet voor mij, behalve dat ik nu weer, en dat letterlijk, met beide voeten op de grond stond, en ik verzeker u… dat was voor mij een opluchting. Jeanette neem ik er op de koop toe wel bij, als ik maar even vaste voet heb, dacht ik.

Weet je het al? vroeg ze.

Ja zei ik, gisteren zei je het me al.

Wat zei ik je gisteren dan? vroeg zij dan weer.

Sean, zei ik. Oh ja, vertelde ik het je al dat Sean, volgens mij, vreemd gaat?

Dat verwonderd me niets zei ik, waarop zij dan weer zei; zeg joeng, ik dacht dat jij zo’n braaf joegske waart, maar nu, nu jij hem bijtreedt, nu daal je in mijn achting voor jou.

Ahha zei ik, ben ik dan ook voor eeuwig van jou gezeur af?

Ze begon te janken, te huilen als een kind, en ik dacht; verdomme, zit ik hier met andermans tranende vrouw opgescheept, dra denken de buren nog dat ik haar iets aangedaan heb.

Even wuifde ik met mijn kettingzaag, ik hief het lemmet waarop de ketting loopt op in haar richting, ze schrok, meteen stapte ze enkele passen achteruit en stond ze daar met een betraand gezicht met de benen wijd alsof ik haar met mijn tuig het overtollig vet dat kwabbig tussen haar dijen hangt zou wegzagen.

Ik moest er van lachen, ik zag me al plastisch chirurg spelen en dat met de grove middelen. Ik peins dat ik de vele vrouwen met meer dan teveel aan overschot hier en daar allemaal op visite zou krijgen, tenzij ze een lichte voorkeur hebben voor “de maagband” natuurlijk.

Ik dacht, in een flits, terug aan die boom-diarre, en gebruikte dat foefke (verhaaltje) om aan Jeanette te zeggen dat ik zéér dringend naar “de toilet” moest, dat ik geen seconde meer kon wachten of het zou te laat zijn.

Gezien ze nooit graag kinderkonten heeft verfrist nadat ze de stinkende luiers ontdeed van haar borelingen, begreep ze als geen andere dat ze voor mij nu dringend de baan moest ruimen of ze zou, alsnog, en dat na zovele jaren, weer aan het kontjes reinigen toe zijn, dacht ze (waarschijnlijk).

Ze zei bij mijn afscheid van haar; wel dan kom ik morgen even langs om je het hele verhaal van Sean te vertellen.

Ik, die in “commedia del arte” stijl, met een hand aan mijn kruis, mijn billen zogezegd dichtknijpend om erger te voorkomen, al lopend richting keukendeur, zei haar; yep see you later baby… en weg was ik.

Sean en Jeanette.

2006-01-21T00:54:00.000Z

Sean en Jeanette.

Regen, regen en nog eens regen, de hele dag heeft het gegoten als een gieter.
Mijn honden, toch zij die zich in de living voor de haard neervlijen, moeten nu en dan ook even uit om te plassen en te “poepen” (Hollands voor “grote behoefte”).
Terwijl ze hun ding doen, sta ik in de keukendeuropening te wachten totdat ze uitgeplast en uitgepoept (nogmaals, Hollands voor grote behoefte) zijn. Ik beklaag, op dat ogenblik, mezelf dat ik niet wat in onze tuin kan rondlopen, maar de aanhoudende regen doet me huiveren en trillen, zeg maar beven, van de kou. Ik ga dus niet verder dan tot op “den dorpel” (steen die onder iedere deur, zeker de buitendeuren, ligt). De frisse wind waait me verse lucht toe, net zoals me jonge meisjes lippen me de gulheid van een oprechte glimlach gunnen, maar, en dat moet ik in alle eerlijkheid toegeven, ik prefereer de naïeve glimlach van een nog net kind zijnde jonge vrouw dan de groet van koud winterweereigenschappen.

Plots trekt een bekende geur mijn aandacht, ik snuif, om zeker te zijn dat ik me niet vergis, nog even flink door, ik adem nog eens in via mijn neus alsof dit mijn allerlaatste kans is om adem te halen. En ja hoor, mijn reukorgaan laat me, zoals gewoonlijk, weer niet in de steek.
De eigen aan Jeanette odeurtjes bereiken me via de door noordenwind gedragen windvlagen.

Ik vergewis er me nog even van of de wind wel degelijk uit het noorden komt, en omdat dit zo is, huiver ik nog wat meer dan net voordien toen het enkel de reactie van mijn lijf op de koude invloeden van het weer waren. Ik riek Jeanette en dat doet me bijna braken en ook beven alsof ik een koortshebbende grieppatiënt ben. Mijn ingewanden tuimelen via mijn slikkanalen bijna uit de holte van mijn buik. Mijn maag woelt en draait alsof het een bezige koemaag is die aan een pijnlijke her-vertering van het al tot moes gemalen en naar gal smakende voedselrestanten die al bijna het uiteinde van mijn blinde darm bereikt hadden, maar zich nu, omdat er een onverwachte ingreep plaats heeft, zich bedenken en dus als het ware op hun stappen weerkeren.

Plots krijsen de scharnieren van ons tuinhekje, ook die scharnieren uiten dus hun ongenoegen.
Jeanette, een naam die klinkt als de weergave van dat wat de misvorming aan de eigenheden van een man kan zijn omdat hij zich als een wijf gedraagt, stapt met rasse schreden ons tuinpad op. Mijn stoppelbaard, al schoor ik me vanmorgen, groeit meteen tot een lengte die me een faciale haartooi bezorgd van een nozem. Als ik, en dat doe ik steeds als ik in een benarde situatie verkeer, me over mijn kin wrijf, schrik ik van mijn eigen “De Dam”-achtige hippie-eigenschappen uit vervlogen junkiejaren toen de The Beatles nog een gele onderzeeër hadden of zoiets. Jeanette heeft dus géén goede invloeden op mij, ook niet op mijn honden want die komen jankend, alsof ze zonder verdoving gecastreerd werden, snel weer naar binnen gelopen en duiken alsof het hun bunker is in hun mandje aan de openhaard.

Jeanette staat ondertussen al in onze keuken. Ik heb, ik kon niet anders, ze binnen gelaten en heb haar een stoel aangeboden om te gaan zitten, wat uiteraard erg dom is. Enfin, ze heeft haar kont, die op de achterzijde van een met laadklep voorziene veertig ton vrachtwagen lijkt, laten neerploffen op de rieten zitting van een keukenstoel. Ik kijk ernaar alsof ik net een ufo zag landen. Ik krab me aan mijn wenkbrauwen, dat een uiterlijke weergave is, en dit op gebarentaal lijkende wijze, van mijn mimiek die mijn niet te verstoppen ontgoocheling moet weergeven.

Om me snel van het mij overvallende ongenoegen af te maken, zeg ik; Jeanette zeg het maar wat je te zeggen hebt, maak het alstublieft kort want ik heb niet veel tijd vandaag.
Waarop zij zegt; weet je het al?

Ik denk bij mezelf och god, ze komt weer roddelen, als ik nu “neen” zeg, dan gun ik haar de kans om met haar verhaal mijn humeur voor het hele weekend te verbrodden en mijn oh zo kostbare tijd dusdanig te halveren dat er maar enkele procentjes van de vele vrije uren overschieten.
Als ik “ja” zeg, zal het gesprek ook lang duren, en dan zit ik met het probleem dat ik moet meepraten alsof ik er alles van weet, en ik niet eens het thema van de dag ken…

Dus zeg ik niets, haal ik mijn schouders op, vertrek ik mijn lippen alsof ik net een pijnlijk niet gewenst orgasme kreeg, en doe ik alsof ik geen belangstelling heb.

En toch ratelt ze een niet te volgen en te begrijpen verhaal uit haar gefacelifte smoel en lippen die gekoppeld zijn aan haar uit de puinhoop herrezen wangen die nu van massief kunststof zijn.

Ze wil me het verhaal van Sean vertellen. Sean is haar man. Sean is een onder de slof liggende , zoals de meeste mannen trouwens, niets inhoudende, maar hard werkende sukkelaar.

Ik wimpel het vervolg op haar verhaal af/weg onder het mom dat ik elders een afspraak heb.

Ze, al doet ze het met merkbare tegenzin, begrijpt, zogezegd, dat ik nu weg moet, en ze zegt dat ze morgen dan wel zal terugkomen om me het nieuws te vertellen. Ik grom wat onverstaanbare woorden, neem mijn autosleutels, en, nadat ik de klink van de keukendeur weer in mijn hand nam, wat voor haar, hopelijk, een duidelijk signaal moet zijn dat ik wens dat ze ophoepelt, sluit ik nadat ze weer buiten staat, de deur met alle sloten, veiligheidsloten inbegrepen. Ik ren naar mijn wagen, start hem, ik rij mopperend en flink verveeld gehaast weg.

Ik vraag me af wat “morgen” me zal brengen ???

Zwem-kippen-sensatie.

2005-10-22T00:21:00.000Z

AANDACHT
AANDACHT
AANDACHT

!!!!!!!!!!!!!!!!!

VANAF MORGEN,

"Zwem-kippen-sensatie" op http://libaria.web-log.nl

Kort maar KRACHTIG...

2005-09-20T20:46:00.000Z

Is het nu bijna gedaan met dat stomme gedoe... !!!!

De VLD gaat het eindelijk eens moeten doen met de middelen die er zijn.

Het moet eens en voor altijd gedaan zijn met "de mensen" op stang te jagen.

Regeer zoals een goede "huisvader" thuis met zijn middelen moet omgaan, je kan niet meer uitgeven dan wat je binnentrekt, meer is het niet, minder ook niet.

Als de VLD een land wil regeren waar géén één meer tevreden is met de gang van zaken, dan moeten "ze" zo maar blijven doorgaan ja...

Veertig jaar werken moeten we... Welk werk, waar werk, hoe werk...
Zij die GEDWONGEN op pensioen moeten, en dus eerder niet meer MOGEN of KUNNEN werken (oorzaak: door derden) gaan gestraft worden (omdat die "derden" in de fout gingen.

Zij die gewerkt hebben KRIJGEN in geval van nood, bij ziekte dus, nog steeds weiniger dan een nog steeds niet wettelijk in België verblijvende mee-eter die niet eens MAG werken om dat wat hij kost terug te betalen aan onze maatschappij.

VLD, als het de kunst is om de coalitiepartners het bakje VOL met zaad te gooien, om hen gul en onbezonnen onnodige uitgaves mee te laten doen (ik denk hier aan gratis bussen etc...), dan zijn we, in MIJN ogen, verbonden aan de VERKEERDE regeringspartner.

Gooi die populisten BUITEN.... regeer met ERNSTIGE mensen.

Rij jij of rij ik....

2005-08-30T13:37:00.000Z

BOB-campagne...

Rond sluitingstijd staat een agent bij een café te wachten, om te zien of hij nog wat mensen kan betrappen die met een slok of twee teveel op achter het stuur willen kruipen. Op een gegeven moment strompelt er een vent zo blauw als een balletje en stom lazarus de kroeg uit, struikelt over de drempel, schopt de kat, hangt enige tijd aan een paal, zwalkt dan rond over de parkeerplaats, probeert zijn sleutel op 5 verschillende auto's uit in alle gaatjes vooraleer hij zijn eigen auto gevonden heeft en is nog zeker 10 minuten bezig om zijn sleutel in het deurslot te krijgen. Alle overige bezopen bezoekers zijn intussen al lang en breed zwalkend vertrokken, maar de agent heeft enkel oog voor deze ene dronkelap. Eindelijk lukt het hem om in de auto te komen. Als hij uiteindelijk al startend, hortend en stotend met de auto wil wegrijden, laat de agent de bestuurder stoppen om een blaastest te ondergaan. Zelfs na meerdere pogingen en andere batterijen geeft het apparaat nog steeds 0,0 promille aan. De agent vraagt stomverbaasd aan de man hoe dat in hemelsnaam mogelijk is, waarop de man antwoordt: "Vanavond was ik de Bram".
Agent: "De Bram??????"

Man: "Bewust Rijdende Afleidings Manoeuvre!"

Zo kan het ook...

2005-08-19T13:51:00.000Z

HOE VRAAG JE DE BAAS SUBTIEL OM OPSLAG ?

Een werkgever kreeg dit briefje van een werknemer.

B€st€ H€€r Dir€ct€ur,

In dit l€v€n mo€t m€n $om$ priorit€it€n kunn€n $t€ll€n.

Ik d€nk dat u zich z€€r go€d d€ nod€n €n d€ w€ns€n van uw w€rkn€m€r$ kan inb€€ld€n.

Wij b€di€nd€$ €n arb€id€r$ $am€n h€bb€n altijd op d€ br€s g€$taan voor d€ b€lang€n van on$ b€drijf.

Ik b€n €r z€€r z€k€r van dat u p€rf€ct zal begrijp€n wat ik m€€n t€ b€do€l€n €n ik hoop dat ik w€ldra van u zal hor€n.

M€t w€lg€m€€nd€ €n opr€cht€ gro€t€n.

€rn€$t $ch€v€rn€€l$,

...

EN WAT SCHRIJFT DIE DÁN ?

Geachte MeNEEr ScheverNEEls,

Naar aanleiding van uw brief NEEm ik de vrijheid u te antwoorden dat onze onderNEEming in deze
moeilijke economischte tijden NEEderig moet blijven. De beheerraad NEEmt dus de beslissing
om onze perspectieven bij te stellen en vooral de vooropgezette winstNEEmingen naar onder bij te stellen.

Zoals de oude spreuk zegt : "zelfs op het einde van de winter kan het hard sNEEwen.." wat dus in
feite betekent dat men tevreden moet zijn met wat men krijgt, en niet met wat men NEEmt.

Gelieve dit niet al te persoonlijk te NEEmen.

NOrbert NEEls,

Directeur

De oudjes van morgen zijn de jongeren van nu...

2005-08-04T21:54:00.000Z

Vandaag lanceer ik een gloednieuw POLITIEK idee.

Adoptiegezinnen voor geëngageerde kinderen.

De jeugd van tegenwoordig, de toekomst van morgen dus, heeft wel degelijk een mening.
Veel volwassenen hebben tegenwoordig géén mening meer. Ofwel durven ze er geen hebben, ofwel kost het hen teveel moeite om er een te hebben, ofwel zijn ze te laf om een eigen mening te hebben.

Kinderen, jongeren, de jeugd heeft wél nog LEF.

Daarom dit….

Dit idee moet de verarming van de politieke mening tegengaan, deze wet moet de povere initiatieven, omdat er geen lef meer is, tegengaan.

Onze jeugd is soepel, handig, en heeft een mening, en met die mening moeten we iets doen.

Omdat zij die IETS te zeggen hebben, omdat zij die IETS te vertellen hebben, omdat zij die IETS te bieden hebben, niet genegeerd mogen worden, stel ik voor dat “de actieve kinderen” tijdelijk geadopteerd worden in meningloze gezinnen zodat de Belgen, de Vlamingen, ook de Hollanders, of om het wat ruimer te zeggen: het volk dus weer actief wordt en dus “de politiek” weer het volk gaat dienen in plaats van dat het volk de politiek dient.

Verkozenen van het volk moeten het maar eens aan den lijve ondervinden, zij, de verkozenen dus, moeten vanaf nu maar eens LUISTEREN naar zij waarvan ze een mandaat kregen.

Omdat “ze” niet meer luisteren, omdat ze doen alsof ze in hogere regionen leven dan de doorsnee mens, is het noodzakelijk om ze weer met beide voeten op de begane grond te zetten die politici.

Volksvertegenwoordigers, zijn vertegenwoordigers van het volk, is volk dat het volk representeert.

Ziezo, zij die bij zichzelf willen instaan voor een herbronning, dienen zich aan te melden bij de adoptiedienst waar jongeren mét een mening te huur zijn.

Er moet weer leven in de brouwerij komen, er moet dringend wat veranderen in onze maatschappij, de jongeren, zij waarvan de wereld van morgen is, zij zullen ons wel AANGEVEN met welke dingen wij oudjes ons moeten bezighouden willen we HUN toekomst niet omzeep helpen.

Lef moeten jullie weer krijgen….. durf gewaagde dingen te doen, anders sterft onze motivatie uit, en daar is NIEMAND mee gediend.

Tiroler mädchen...

2005-07-19T18:58:00.000Z

Airco op, zuchtend van de hitte en van angst…

Je rijdt van uit het dal de ene of de andere “Kögel” op, je wil me je wagen de prestaties van De Tourrenners evenaren maar dan wel in Oostenrijk, en eindelijk, na veel zuchten van angst en puffen van de hitte die er heerst, raak je zo’n 2000m boven de zeespiegel hoog.

Hellingspercentages van 14% zijn geen rariteit, ze zijn eerder regelmaat dan uitzondering, daaraan wennen is voor een Vlakke-Land-bewoner als jij én ik tijd- en zenuwrovend.

Je rijdt er zorgzaam, subtiel, voorzichtig en met heel veel aandacht voor wat je niet ziet maar er zich toch zou kunnen voordoen, je tracht “ziende” te zijn in alles wat er NA de bochten en de hellingen komt maar wat je eerder nog nooit zag maar wat je om je vlot te verplaatsen je in feite wel allemaal moet voorzien dat het er kan zijn/komen.

Met andere woorden, je rijdt defensief.

Bergbewoners, Alpenmensen, Berggeiten, als het om blonde of geblondeerde stoten (dekrijpe vrouwen) gaat, rijden je aan een vliegende vaart voorbij. Ze halen je in op de mogelijke en meest onmogelijke plaatsen op die bergpasweg. Jij houdt je aan de aanbevolen “kruipsnelheid”, zo’n 30km/u, zij zweven je voorbij aan F1-snelheden die je doen duizelen. En toch zie je tijdens je risicovolle tocht geen lijken kleven aan de her en der opduikende hindernissen, wat wijst op de handigheid of de stuurvaardigheid van zij die je de daver op je lijf bezorgd hebben toen ze je voorbij staken.

Tijdens je afdaling, die je al even voorzichtig en rustig doet als het stijgen van enige uren eerder, steken je er TOERISTEN voorbij.

En weer heb ik DUIZENDEN Hollanders gezien, al was het in een flits.

Ze waren niet luidruchtig nu, ze waren niet eens te rieken zoals gewoonlijk, ze waren je te snel af om je met hun eigenheden te bezaaien, begeuren, besmeuren… voor eens maakten ze vlot plaats, voor eens waren ze vlugger onder de voeten uit dan anders.

Jij en ik, we hadden niet eens de tijd, we durfden niet, we waren te geconcentreerd op de weg, om hun nummerborden te noteren omdat ze “de wet” weer eens aan hun laars lapten.

Vandaag herkenden we ze vooral aan de vele plastieken “LIJKKISTEN” die ze op het dak van hun wagen hadden bevestigd, kisten waarin ze hun hele hebben en houden in meesleuren, meesleurden…

Het zijn rijdende begrafeniswagens, alleen hebben ze “de kist” niet IN de wagen staan, maar erbovenop.

En onder in het dal zie je dan de ANWB staan om puin te ruimen, om de oververhitte wagens af te slepen, om de opgebrande remschijven te vervangen, om de KOTSZAKJES die tijdens de rit door de medereizigers vol gekotst zijn te ledigen, etc…

De Hollandse automobielbond doet goed werk, het zijn mobiele missionarissen die hun dolle parochianen overal ter wereld met woord en daad bijstaan om zo “het geloof” in Hollandse diensten te vrijwaren.

En dan is er die eeuwige Hollandse herrie, zonder bestaat niet.

Jij en ik, wij allen dus, zijn zeker en vast blij om eens, en dat ieder jaar weer, onze vakantie te spenderen aan een heerlijk en rustig verblijf in een of ander luxe hotel. Jij en ik, wij allen dus, zijn wat blij, denk ik, dat ons hotel over teveel sterren beschikt zodat Hollanders er aan voorbijrijden wegens “te duur”.

Hoe graag we ook gaan, hoe graag we eens van huis weg zijn, het is dankzij “DE HOLLANDERS” dat we ook steeds graag weer terug naar HUIS rijden, omdat we thuis Hollanderloos rustig met de tijd die onze pensioenperiode ons gunt mogen omgaan zonder dat vooruitgeschoven tanden gekakel, zonder die te dikke Hollandse melk-konten waarboven smalle schouders HANGEN en aan de voorzijde ervan een tietencomplex te bewonderen valt waar een goed ge-uierde koe van zou verbleken.

Hier bij ANTON AUS TIROL zijn er gelukkig ook mooie slanke Tiroler-mädchen te zien, berggeiten met een lieve, soms wel een gemaakte glimlach, maar toch veel aantrekkelijker dan die smoelen van die allesoverheersende KAASKOPPEN.

HOOG BANIER....

2005-07-09T00:18:00.000Z

http://www.willemcoppenolle.be/mp3/hoog_banier.mp3]

Boudewijn Brouckaert...

2005-07-08T23:07:00.000Z

Ik wil bij deze, en aan de hand van de persteksten die ik kan vinden, een signaal geven aan zij die zich LIBERAAL noemen, maar geen enkele ANDERE visie toestaan binnen mijn liberaal clubje.

Spijtig...., jammer,... doodjammer...

De Morgen on line 8 juli 2005 om 19.54
Trends on line 8 juli 2005 om 20.15
Tijdnet 8 juli 2005 om 19.54

Boudewijn Bouckaert stapt uit VLD-bestuur maar blijft in partij(Belga 19:54)

(Belga) Boudewijn Bouckaert trekt zich terug uit het VLD-partijbestuur, maar blijft nog wel lid van de partij. Dat laat hij vrijdag in een mededeling weten na een "open gesprek" met partijvoorzitter Bart Somers. Deze laatste heeft beslist niet naar de statutaire commissie te stappen.Professor Boudewijn Bouckaert, voorzitter van de liberale denktank Nova Civitas, haalde vorige week in een interview zwaar uit naar de VLD-top en herhaalde zijn pleidooi voor een centrum-rechtse formatie waarin ook het Vlaams Belang plaats moet krijgen. Daarop kondigde partijvoorzitter Somers aan een procedure in te leiden bij de statutaire commissie. Tijdens het gesprek heeft Somers Bouckaert erop gewezen dat het essentieel is dat "de leden van het partijbureau eenstemmig de ingenomen standpunten naar buitenuit moeten verdedigen". Bouckaert erkent dat zijn verklaringen van vorige week "ongelukkig" waren en een negatief effect konden hebben voor de partij. Hij benadrukt dat hij als academicus veel waarde hecht aan "de vrijheid om, ook in mijn politieke hoedanigheid, mijn mening niet alleen binnen maar ook buiten de vergaderingen te uiten. Ik begrijp dat dit niet kan zonder de eendracht van de partij te verzwakken. Daarom heb ik besloten om mij terug te trekkken uit het nationaal partijbestuur van de VLD". Hij blijft wel achter de VLD en haar programma staan. (lan)

...

http://www.liberalismus.at/Img/bouckaert.jpg

...

De Standaard on line 8 juli 2005

Bouckaert uit VLD-bestuur
BRUSSEL - De Gentse academicus Boudewijn Bouckaert stapt uit het partijbestuur van de VLD. Een humoristisch bedoelde tekst op de website van Nova Civitas gaf de doorslag.

Het Belang van Limburg 8 juli 2005

08/07 Boudewijn Bouckaert stapt uit VLD-bestuur maar blijft in partij.

Boudewijn Bouckaert trekt zich terug uit het VLD-partijbestuur, maar blijft nog wel lid van de partij. Dat laat hij vrijdag in een mededeling weten na een "open gesprek" met partijvoorzitter Bart Somers. Deze laatste heeft beslist niet naar de statutaire commissie te stappen.Boudewijn Bouckaert, voorzitter van de liberale denktank Nova Civitas, haalde vorige week in een interview zwaar uit naar de VLD-top en herhaalde zijn pleidooi voor een centrum-rechtse formatie waarin ook het Vlaams Belang plaats moet krijgen. Daarop kondigde partijvoorzitter Somers aan een procedure in te leiden bij de statutaire commissie.Tijdens het gesprek heeft Somers Bouckaert erop gewezen dat het essentieel is dat "de leden van het partijbureau eenstemmig de ingenomen standpunten naar buitenuit moeten verdedigen". Bouckaert erkent dat zijn verklaringen van vorige week "ongelukkig" waren en een negatief effect konden hebben voor de partij.Hij benadrukt dat hij als academicus veel waarde hecht aan "de vrijheid om, ook in mijn politieke hoedanigheid, mijn mening niet alleen binnen maar ook buiten de vergaderingen te uiten. Ik begrijp dat dit niet kan zonder de eendracht van de partij te verzwakken. Daarom heb ik besloten om mij terug te trekkken uit het nationaal partijbestuur van de VLD". Hij blijft wel achter de VLD en haar programma staan.De beslissing van Bouckaert is naar eigen zeggen geenszins ingegeven door de vaststelling dat er binnen de VLD geen ruimte zou zijn voor debat. "Ik betreur ook dat in het huidige klimaat bepaalde uitspraken uit hun context worden getrokken, waardoor mensen binnen de VLD in een verkeerd daglicht worden geplaatst. Dat was en is niet mijn bedoeling", aldus nog Bouckaert.In een reactie bevestigt partijvoorzitter Bart Somers dat hij niet naar de statutaire commissie stapt met de uitspraken van de Gentse professor. "Hij erkent dat hij stommiteiten begaan heeft en ziet zijn fout in. Hij geeft ook toe dat hij de partij schade heeft toegebracht. Voor mij is daarmee de zaak gesloten", aldus Somers.

Ban het negativisme....

2005-06-26T11:39:00.000Z

De maatschappij is aan het "verzuren" zegt men.

Al eens nagedacht waarom?

Wel, idealen, ja zelfs doorgedreven idealisme, ziet men in deze monotone-, uniforme-, eenheidsworst-, allen gelijk-, allen arm en dus allen genoodzaakt volgzaam zijnde-, socialistische-, geleidde economie-, geleidde maatschappelijke en gedongen samenleving, als normaal.

Niemand mag er nog bovenuit steken, niemand mag nog eigen initiatieven nemen, niemand mag nog een, zij het deftige, afwijking hebben, niemand mag nog ziek zijn, niemand mag doodeenvoudig en alleen maar dat dus nog gewoonweg simpele mens zijn.

Onze maatschappij verwacht van ons een verantwoordelijkheid die opgelegd wordt door "derden", door zij die ons leiden, ze dwingen ons te leven zoals ZIJ dat wensen. Maar, en dat is voornaam, niemand van die leiders beseft zich dat de gewone mens ook een "persoonlijkheid" is, al is hij/zij geen hoogwaardigheidsbekleder.

Onze maatschappij, en dat is zelfs in de media de laatste dagen uitdrukkelijk geuit en veelvuldig besproken, is een samenlevind die erg veel lijkt op een geleidde samenleving, een geleidde democratie...

Een geleidde democratie is volgens mij al even erg en verfoeilijk als een dictatuur.

Niet onze leiders zijn dictators, het zijn de "ondergrondse bewegingen" die achter onze leiders staan die ons leven letterelijk en figuurlijk LEIDEN.

De grootste boosdoeners zijn zij die dagelijks "hun macht" kunnen verwoorden in de media. Het is "de media" die ons land leidt. Zo breekt men er eentje af, en zo hebben ze er weer een nieuwe klaar, en dat enkel en alleen om hun schrijfvaardigheid, en in mindere maten hun ondergrondse macht, op ons los te laten.

De journalisten hebben er immers baat bij dat er "troubles" zijn, anders hebben ze geen sensationele artikels meer, anders hebben ze geen "hot-items" meer waar ze hun nieuwsgeving populair mee kunnen houden.

Ik was dan ook helemaal niet verwonderd dat journalisten in samenspraak en met bijbedoelingen de media en de politieker GEBRUIKEN, MISBRUIKEN, VERKRACHTEN om hun macht en kracht mee te bewijzen.

Gisteren had ik het genoegen om, zij het incognito, want men vond mij niet eens voornaam, ik kreeg niet eens aandacht van hen... wat mij dan weer de kans gaf "de tent" (de zaak) te overschouwen, om journalisten bezig te horen.

Jongens ... jongens (meiden ook hoor)... waar zijn we mee bezig.

Persvrijheid bestaat in principe wel in dit land, maar ze gebruiken die vrijheid om zelf "de machtigste god der goden" te zijn, en dan is de media, als u het mij vraagt, in géén geval nog onpartijdig, realistisch, en waarheidsgetrouw weergevend.

Alles draaien en verdraaien ze ... het is hun boterhammetje, en daar zorgen ze voor, al moeten ze er "de Paus der pausen" voor verkrachten, al moeten ze de Paus condoomloos neuken om daarna zijn kont in de media te kunnen beschrijven, er over te kunnen roddelen, er lees en kijkcijfers mee te winnen, en omzet mee te scheppen.

Volgens mij, en nu komt mijn conclusie, is niet de regering gebuisd, maar zijn alle journalisten die andere mensen MISBRUIKEN in HUN voordeel, klaar om verbannen te worden naar Guantanamo Bay, om er nooit meer van terug te komen. En als het van mij afhangt mogen ze zich, samen met de dienstplichtige soldaatjes en soldaatinnekes, ook nog erotisch laten fotograferen, en dat liefst in allerhande standjes, zodat WIJ, de burgers dus, ook eens met die BROL VERKOPER kunnen lachen en spotten zoals zij dat doen met onze ernst en met ons geloof in ideologische waarheden.

Karel Degucht Rapnummer nu reeds één in top tien...

2005-06-07T12:06:00.000Z

http://mpg.cc/oasisbootleg/jeepeetje_large.jpg

http://users.pandora.be/dannyman/DannyMan-Karel_De_Superstar.mp3

Ook ik wil een rel ontketenen...

2005-06-06T13:02:00.000Z

DIPLOMATIE & PROTOCOL

Diplomatie en protocol is politieke kontendraaierij, die vergelijkbaar is met de bikinishow van een Miss België verkiezing, het levert hooguit wat punten op, maar de titel verdien je, als je goed ter talen bent, met je lekkere tieten en je knappe kont.

Balkenende vergelijken met Harry Potter, en hem een tegelijk weinig charisma en stijfburgerlijkheid hebbende meeloper noemen, is niet eens een leugen.
Niet enkel de internationale politici zijn die mening toegedaan, zijn land, waar hij Premier is, is het er ook zogoed als unaniem mee eens.

De Hollandse Harry Potter lijkt wel de ideale figuur te zijn om aan Het Hof chef lakei te spelen. De troon onder de weledele billen van Zijne Majesteit de Koningin van “appelsienenland” inschuiven, dát past bij zijn uitstraling, dáár zou hij op zijn plaats zijn.

Nederland, dat Balkende II, na Pim Fortuin en zijn LPF debacle, op de benen zette, beseft zich nu, samen met de rest van de wereld, dat Jan-Peter hen niet dé oplossing brengt waarop ze gehoopt hadden.

Heel Holland spot zich een bult over haar eigen Premier, ze zijn hem, of toch zijn beleid, liever kwijt dan rijk.

De eenvoudige burgers, de doodgewone bevolking, de simpele man en vrouw … allen voelen ze hoe pijn het doet om na een paar regeringen die wild geld verbrast hebben, nu de broeksriem weer aan te moeten trekken.

Verworven rechten weer intrekken, niemand heeft het graag, zeker de getroffenen niet.

Jan-Peter is een slechte leider, hij weet van zichzelf dat hij nooit zal herinnerd worden als een groot staatsman, en DAT doet hem pijn.

Nu tracht hij nog wat medelijden te wekken door jankend op de bevolking in te spelen, en hen te zeggen dat een leider van een bevriende natie hem verweten heeft en dat dit niet hoort.

Straks staan ze er weer, de Hollanders die als een man achter hun poppenkastmarionet aanlopen, jankend van verontwaardigde pijn omdat eindelijk eens iemand het aandurfde hen van hetzelfde laken een broek te maken, en dat zoals zij al eeuwen doen met anderen.

Mocht ik de middelen hebben, en mocht de Hollandse Premier bereikbaar zijn, zou ik hem een doos lolly’s cadeau doen, dan kan hij met zijn pruilmondje genotvol sabbelen op Vlaamse lekkernijen. Dan weet hij ook hoe IK hem zie en kan hij nog eens een internationale rel ontketenen.

Het lijken wel zeer BURGERLIJKE broertjes...

2005-06-04T22:15:00.000Z

Wat zei ik, ons pensioen deugt niet, en weer heb ik gelijk...

2005-05-20T23:53:00.000Z

Eén op vijf Belgische gepensioneerden leeft in armoede

(Belga) Van alle gepensioneerden in België leeft 21 procent in armoede. Het gemiddelde in de 15 oude lidstaten van de EU ligt op slechts 17 procent. De gepensioneerden vormen de enige groep waar de armoede in België hoger ligt dan het Europese gemiddelde, zo blijkt uit cijfers van Eurostat voor 2001.

Eurostat onderzocht het risico op armoede bij werkende volwassenen. België doet het hier zeer goed. Slechts vier procent van de werkenden is arm. Bij de werknemers en ambtenaren gaat het om slechts 3 procent, bij de zelfstandigen om 10 procent. Wat de armoede in alle lagen van de bevolking betreft, scoort België maar gemiddeld met 14 procent. De oorzaak ligt volgens Eurostat bij de lage werkgelegenheidsgraad. Bovendien is het niet hebben van een job geconcenteerd in dezelfde gezinnen. De werklozen zijn het slechtst af, met een armoedegraad van 32 procent. Het Europese gemiddelde bij werklozen ligt op 38 procent. (dwm) (Belga 14:31)

De PREMIER aan het woord.

2005-05-14T00:18:00.000Z

Verhofstadt: 'B-H-V was enkel valstrik van CD&V'

CD&V wilde enkel een crisis uitlokken over de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde om de federale regering te doen vallen. Dat verklaart premier Guy Verhofstadt in een interview met De Morgen, waarin hij snoeihard uithaalt naar CD&V, die federaal de oppositie aanvoert, maar wel in de Vlaamse regering zit. De harde woorden van Verhofstadt dreigen de al erg gespannen verhouding in de Vlaamse regering van Yves Leterme (CD&V) nog meer op scherp te zetten.De regering-Verhofstadt kreeg gisteren opnieuw het vertrouwen van de paarse meerderheid in de Kamer en kan, na de B-H-V-crisis, weer volop aan de slag. In de Vlaamse regering blijft de situatie erg gespannen. Nog minstens tot woensdag blijven alle activiteiten in het Vlaamse Parlement en de Vlaamse regering opgeschort. Discrete gesprekken tussen de kopstukken van de regering zorgden gisteren wel voor een voorzichtige dooi en het besef dat iedereen samen door wil gaan in de bonte regering van CD&V-N-VA, SP.A-Spirit en VLD.

Intussen haalt premier Verhofstadt niettemin stevig uit naar zijn Vlaamse evenknie Yves Leterme. Dat Leterme zijn coalitiepartners woordbreuk verwijt omdat ze geen splitsing van B-H-V konden forceren noemt Verhofstadt "klinkklare onzin". "Liegen is geen politieke term, maar wat daar verklaard wordt, is totaal strijdig met de waarheid", vindt Verhofstadt. "Al bij het afsluiten van het akkoord is duidelijk gesteld dat we de federale regering niet zouden laten vallen.

De tekst in het Vlaamse regeerakkoord had enkel tot doel om de druk op de Franstaligen te verhogen. Er is dus niemand die mag zeggen dat we onze handtekening verloochend hebben."Verhofstadt vermoedt in de B-H-V-kwestie een manoeuvre van CD&V om de federale regering pootje te lichten. "CD&V-voorzitter Jo Vandeurzen kwam enkele dagen geleden op tv nog zeggen dat de splitsing er moest komen zonder een enkele toegeving aan de Franstaligen. Allez, moet ik er een tekeningetje bij maken? CD&V wou helemaal geen akkoord. Zij wilden de regering laten vallen en Verhofstadt buiten dragen uit de Wetstraat 16."

Niet de beste -, maar wél de meest verantwoordelijke (tijdelijke) OPLOSSING die er mogelijk was.

2005-05-13T19:22:00.000Z

Tekst overgenomen uit "VLD nieuwsbrief 13 mei 2005"

Voorwoord van Lib Aria.

De woorden die ik in het vet aangeduid heb zijn de dingen die mij heel erg opvallen en die ik dus wil benadrukken.

Het recht op vrije leesstijl of leeswijze is dus bij deze ook verzekerd.

Mvg

Lib Aria

De eigenlijke tekst.

BHV: de puntjes op de 'i'

Dinsdagnacht stelden de toponderhandelaars van de federale meerderheidspartijen vast dat er geen eerbaar compromis mogelijk was over de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Dan maar beter geen akkoord dan een slecht akkoord. Daarmee komt er voorlopig een einde aan de hele discussie en kan de federale regering weer al haar tijd en energie steken in belangrijke sociale en economische hervormingen die onze stagnerende economische groei moeten stimuleren.

1. VLD is tot het uiterste gegaan

De VLD is haar engagement ten volle nagekomen. Samen met sp.a en Spirit zijn we tot het randje van een regeringscrisis gegaan in de hoop zo de Franstaligen tot een redelijk compromis te kunnen dwingen. De Franstaligen bleven echter tot het laatste een te hoge prijs vragen voor de splitsing. De redelijke eis van de Vlamingen botste op onredelijk hoge tegeneisen van PS en MR-FDF. De VLD was en is niet bereid te aanvaarden dat er in ruil voor de splitsing van het kiesarrondissement geraakt wordt aan essentiële Vlaamse principes. De VLD is ook nooit akkoord gegaan met de denkpistes die door de Franstaligen op tafel werden gelegd. Wel zijn we steeds bereid geweest om te blijven praten in de hoop zo toch tot een redelijk akkoord te komen. In tegenstelling tot Spirit zijn we niet opgestapt en voor de camera's gaan onderhandelen, omdat dit een oplossing zeker niet dichterbij zou gebracht hebben. Dat Spirit zich nu opwerpt als de "beste Vlaming van de klas" is flauw: we kunnen verschillende voorbeelden geven van toegevingen die Spirit wilde doen, maar waar de VLD zich heftig tegen verzet heeft.

De VLD is zwaar teleurgesteld dat er geen akkoord is. Na ca. 100 uren vergaderen bleken de Franstaligen niet bereid een redelijk compromis te aanvaarden. De Franstaligen moeten beseffen dat ze daarmee de verstandhouding tussen de beide grote gemeenschappen in dit land onder druk zetten. De Vlaamse publieke opinie en de Vlaamse politieke partijen zullen verder gepolariseerd geraken. Als de PS-voorzitter denkt dat er nu enkele jaren communautaire vrede zal zijn, neemt hij zijn wensen voor werkelijkheid.

2. BHV mag niet leiden tot grote politieke en economische malaise

Een val van de regering en verkiezingen is het laatste wat dit land kan gebruiken. Op een moment dat onze economie onder druk staat (zie de nulgroei tijdens de eerste drie maanden van 2005) zou het onverantwoord zijn ons land maanden in een politieke malaise te duwen. In zijn toespraak voor het parlement zei de premier dat hij ervan overtuigd is dat ook de bevolking geen diepe politieke crisis wil. Een opiniepeiling van een krant deze week geeft de premier gelijk: liefst 81 procent van de Vlamingen wil geen val van de regering Verhofstadt over BHV.

3. CD&V is hypocriet

De CD&V is ronduit hypocriet in dit dossier. Vooreerst gebruikt ze kleutertaal. Ze eist een splitsing zonder enige toegeving, zonder prijs. Nochtans moet de CD&V als geen andere partij weten dat men in dit land geen communautaire stappen vooruit zet zonder toegevingen langs beide kanten van de taalgrens. De splitsing eisen "zonder prijs" is dus klinkklare onzin. Trouwens, de laatste dagen lieten de oud-CD&V-premiers Tindemans, Martens en Dehaene weten dat een communautair dossier afsluiten zonder compromis niet ernstig is. En wie is de VLD om de wijsheid van de oud-premiers in twijfel te trekken?

Bovendien maakt de CD&V de mensen wijs dat de stemming van de wetsvoorstellen in de Kamercommissie, de splitsing betekent. Niets is minder waar. De stemming in de commissie leidt enkel tot de val van de regering en verkiezingen en brengt de splitsing geen millimeter dichterbij. Als de Vlaamse meerderheid de voorstellen goedkeurt, trekken de Franstaligen immers aan de zogenaamde 'alarmbel', waardoor het dossier opnieuw naar de federale regeringstafel verhuist en de premier niet anders zal kunnen dan zijn ontslag aan te bieden bij de koning. De alarmbelprocedure, waardoor de Vlamingen hun meerderheid niet kunnen opleggen aan de Franstaligen, is trouwens ingevoerd door de christen-democraten in 1970. Ook de betonnering van de faciliteiten met een tweederde meerderheid in 1980 en de splitsing van Brabant zonder Brussel-Halle-Vilvoorde in 1993 werden eveneens mee door christen-democraten verwezenlijkt. CD&V heeft vandaag dus zeker het recht niet om de VLD met de vinger te wijzen.

CD&V heeft eigenlijk maar één doel: niet zozeer de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, maar die van de federale regering en verkiezingen. Einde april was het CD&V-kamerlid Hendrik Bogaert nog zeer duidelijk: "Persoonlijk verkies ik de korte pijn boven langdurig immobilisme. Liever een korte kiescampagne van 40 dagen dan nog eens twee jaar te worden verlamd door deze kwestie, waardoor de werkloosheid nog hoger zal oplopen." Kortom, de CD&V wil gewoon verkiezingen.

4. VLD neemt het niet dat CD&V en N-VA ons woordbreuk verwijten

CD&V en N-VA verwijten de VLD en de sp.a woordbreuk. Nochtans weten ze goed genoeg dat de paarse partijen tijdens de Vlaamse regeringsonderhandelingen steeds duidelijk hebben gemaakt dat ons engagement nooit zover reikt dat we er de federale regering willen laten over struikelen. Van in het begin hebben onze onderhandelaars gezegd dat het om een inspanningsverbintenis gaat, geen resultaatsverbintenis. De afgelopen weken is de VLD tot het uiterste gegaan en is ze haar engagement ten volle nagekomen. Dat het niet gelukt is, is zeer spijtig, maar ons nu woordbreuk verwijten is onjuist en oneerlijk. Bovendien zou de VLD even goed kunnen zeggen dat CD&V en N-VA hun woord niet gehouden hebben: in een brief aan Bart Somers van 13 mei 2004 liet Leterme weten niet in een Vlaamse regering te stappen vooraleer de kieskring gesplitst is. Leterme is ondertussen 10 maanden minister-president.

Hetzelfde geldt voor de N-VA: ze zou niet in een Vlaamse regering stappen vooraleer het kiesarrondissement was gesplitst, toen moest het onverwijld gebeuren, het laatste dreigement was dat bij niet-splitsing de N-VA uit de Vlaamse regering zou stappen. Nochtans was Geert Bourgeois er donderdag als de kippen bij om te zeggen dat hij zeker blijft zitten. Zijn redenering? "Ik moet toch niet gestraft worden omdat anderen hun woord niet houden." Eigenaardig, want nog niet zolang geleden zei de N-VA-voorzitter dat de Vlaamse belastingverlaging er niet mocht komen als er geen splitsing is. Of anders gezegd: "We gaan de werkende Vlaming straffen omdat de Franstaligen zich onredelijk opstellen."

Trouwens, de VLD vraagt zich af wat CD&V en N-VA de laatste maanden hebben gedaan om de splitsing te realiseren. Als men het dossier zo essentieel vindt, waarom hebben beide partijen zich dan niet actiever getoond om die splitsing gedaan te krijgen van de Franstaligen? Wat hebben ze gedaan? Niets! Meer nog, hoewel ze uitgenodigd werden op een interministeriële conferentie, stuurden ze hun kat. Kortom, beide partijen hebben er van in het begin doelbewust voor gekozen in dit dossier aan de zijlijn te blijven staan zodat ze nu, zoals Pontius Pilatus, hun handen in onschuld kunnen wassen. Het getuigt niet echt van grote verantwoordelijkheidszin.

5. Vlaamse regering moet verder regeren

Desalniettemin heeft de VLD begrip voor de frustratie bij het CD&V-N-VA-kartel. Ook de VLD is gefrustreerd dat het kiesarrondissement niet gesplitst is door de stugge en onverstandige houding van de Franstaligen. De VLD begrijpt ook dat het enige tijd vergt om die frustratie te verwerken en dat er een goed gesprek moet komen. Toch rekent de VLD erop dat men zijn frustraties niet gaat blijven uitwerken op de andere regeringspartijen en dat de Vlaamse regering snel verder werk kan maken van de uitvoering van het regeerakkoord. Een heronderhandeling van het akkoord is voor de VLD uitgesloten, zowel wat de inhoud betreft als wat de portefeuille-verdeling betreft. Het is een goed regeerakkoord en er wordt ook werk gemaakt van de uitvoering ervan. Minister Keulen krijgt felicitaties alom voor zijn nieuw inburgeringsbeleid en zijn ontwerp van gemeentedecreet. En de ministers Moerman en Van Mechelen kregen deze week nog bloemen van de Vlaamse werkgeversorganisatie Voka. De VLD hoopt daarom dat we snel opnieuw aan de slag kunnen gaan. De burger verwacht niets anders.

Aha erlebnis.... "PENSIOENEN"

2005-05-02T11:37:00.000Z

PENSIOENEN, er is nog heel veel werk aan !!!!!

Uit "De Morgen" online.

Hoe hoger het loon, hoe groter de kloof met pensioen

(Belga) Het minimumpensioen in België is bij de beste van de dertig lidstaten van de Oeso, de economische denktank van de geïndustrialiseerde wereld. Mensen die een hoog inkomen hadden, krijgen een pensioen dat duidelijk onder het Oeso-gemiddelde ligt.

De Oeso-experten onderzochten de pensioenstelsels in de dertig lidstaten. Wat betreft de minimumpensioenen, uitgedrukt als een procent van het gemiddelde loon, zit België internationaal in de top-vijf. Voor mensen met een laag loon, zit het Belgisch pensioen nog dicht bij het Oeso-gemiddelde van 84 procent. Dat percentage daalt in België beduidend sterker dan in de andere Oeso-landen naarmate het loon stijgt. Voor mensen met een hoog loon is het pensioen in België duidelijk minder dan de helft van het vroegere loon, terwijl het Oeso-gemiddelde bijna 60 procent bedraagt. (dwm) (Belga 11:33)

Mijn misnoegen eens uiten was destijds dus niet onterecht !!!!!

Een lafaard mét sterren...

2005-04-28T23:31:00.000Z

Generaal Dallaire liet Belgische blauwhelmen in de steek (getuige)

(Belga) De Canadese generaal Dallaire, die het bevel voerde over de VN-troepen in Rwanda tijdens de genocide in 1994, zou de Belgische blauwhelmen die door het Rwandese leger werden doodgeschoten in de steek hebben gelaten. Dat zegt een vroegere Rwandese officier die woensdag voor het Internationaal Rwanda Tribunaal (TPIR) getuigde.

http://www.cbc.ca/news/background/dallaire/gfx/dallairerwanda.jpg

De getuige, die de codenaam R06 kreeg, getuigde voor de verdediging van de vroegere kabinetsdirecteur van het ministerie van Defensie, kolonel Théoneste Bagosora. Die laatste wordt door de procureur van het Rwanda Tribunaal voorgesteld als "het brein" achter de genocide. Volgens deze getuige kwam generaal Dallaire voorbij de plaats waar drie Belgische blauwhelmen gedwongen werden op de grond te liggen door Rwandese soldaten, die ze op 7 april 1994 in Kigali lynchten. "Hij verliet zijn voertuig, zag hen en vertrok weer in volle vaart", getuigde de officier die momenteel in ballingschap leeft. De getuige legde de verklaringen af in zijn moedertaal, het Kinyarwanda. "Ik heb hem niet zien proberen in te grijpen. Hij is gekomen en vervolgens weer vertrokken zonder iets te doen", voegde de getuige er nog aan toe. Tien Belgische blauwhelmen van de VN-missie in Rwanda werden op 7 april 1994 in Kamp Kigali vermoord, tijdens de eerste moordpartijen van de genocide. Generaal Dallaire verklaarde aan de rechtbank dat kolonel Bagosora geprobeerd heeft de macht te grijpen na de moord op president Juvénal Habyarimana. Na de moord op de president, op 6 april 1994, barstte de genocide los. Bij die volkerenmoord vielen volgens de VN ongeveer 800.000 doden, voornamelijk Tutsi's.

(Belga/AG 09:50)

U in de Sixtijnse kapel als... Paus....

2005-04-19T12:23:00.000Z

Stel u voor, u zit nu in de Sixtijnse kapel Kardinaal te wezen zónder hogere ambities...

U zit daar, u moet daar zitten als u niet ouder bent dan 80, u bent niet ouder dan 80 en u ziet nog redelijk goed, uw darmen werken nog behoorlijk, uw hersens ook nog een beetje, en uw mensenkennis rijkt verder dan het OUDE TESTAMENT.

De andere Kardinalen die wél zin hebben in meer dan dat wat ze nu zijn, die zijn ijverig bezig zichzelf de hemel in te prijzen, ze weten dus nog niet dat ze daar normaliter zonder commentaar toch al in geraken. Tenzij ze verkeerd commentaar geven of verkeerde items aansnijden, maar met twee hersencellen, in iedere wang één, weten ook zij dat ze alleen over dingen mogen spreken die de andere, de stemgerechtigden, zint.

Dus u, die niet titelkandidaat bent, zit daar episcopaal nuttig te wezen. U vult bij tijd en stond zo'n stembiljet in, u zet er dan eens Joop Zoetemelk als naam op, dan eens André Van Duin of Eddy Wally. Na het stemmengetel, net VOOR de zwarte rook dus, hoort u per toeval dat ook deze stemronde NIETS heeft opgeleverd. U zucht, u verveelt zich, u kijkt rond, u zegt niets, u ziet "De schepping van Adam" van Michel Angelo, u ziet die pas geschapen adam met een al flinke pik tussen zijn benen afgebeeld staan... u raakt in de war, u stemt WEER verkeerd.

http://members.lycos.nl/sixtijnsekapel/hpbimg/adam.jpg
Foto: De schepping van Adam

U begrijpt dat door u verstrooide stemgedrag u zichzelf weer verplicht heeft om nog een dag meer in die kapel te resideren.

Uit verveling kijkt u, onopvallend want de andere (bijna) heiligheden mogen uw gluurgedrag niet opmerken, naar de andere blootheden die er te zien zijn, u beseft dat u voor u de kapel betrad feitelijk een doodeenvoudige LEEK was, leek omdat u blijkbaar niet wist hoe mooi naakt kan zijn.

U gluurt naar "Het laatste oordeel", weer veel bloot, u zou er bijna een ochtend-erectie aan overhouden, al plaste u ruimschoots op tijd en is het bijna avond.

http://members.lycos.nl/sixtijnsekapel/hpbimg/laatste%20oordeel.jpg
Foto: Het laatste oordeel.

U besluit om vanaf dan steeds ONGELDIG te stemmen, want u geraakt "in stemming". U wil het nog wat langer doen duren, u wil meer bloot zien, u vraagt de tegenover u zittende collega of hij eens van plaats wil wisselen, hij doet dat, u raakt stilaan in extase, u komt haast klaar...

En nog is er geen Paus... (voor zover dat ik weet toch niet)

Hollanders laten hun (rotte) tanden zien.

2005-04-12T20:08:00.000Z

Hagenaars willen kort geding voor aanhouding Bush

(12/04 20:07)

Uit: "DE MORGEN" on line 12.04.2005

Een groep Hagenaars heeft een kort geding aangespannen tegen de staat om Bush te laten oppakken zodra hij voet op Nederlandse bodem zet. De Amerikaanse president brengt begin mei een bezoek aan Nederland. De eisers willen dat de staatsman wordt aangehouden wegens "talrijke grove schendingen van de Conventies van Genève".

Onder de groep eisers zijn het Haags Vredes Platform, de Haagse Stadspartij en een aantal Hagenaars op persoonlijke titel. Ook een aantal personen en organisaties die zich inzetten tegen onder meer de oorlogen die Bush heeft gevoerd en Guantanamo Bay, het Amerikaanse cellencomplex op Cuba, spannen het kort geding aan. Op 29 april buigt de rechtbank in Den Haag zich over hun verzoek.

Eigen reactie: destijds verloor België in een gelijkaardige situatie alle politieke aanzien in de wereld, de Hollanders lopen dus achter...

Én... gaan "de Hollanders" hun eigen soldaten, die in Irak vochten en misschien nog vechten, ook berechten nadat ze terug zijn van hun soldatenplichten-vervulling?

Bij deze wil ik geenszins een oordeel vellen of positie innemen over oorlogen. In principe ben ik tegen elke vorm van geweld op mensen én op dieren.

Dus zij die in mijn achting willen stijgen raad ik aan om lief te zijn, ook met mij, al ben ik zo gevaarlijk als een wild dier.

De Gucht schiet eindelijk weer eens met scherp...

2005-04-10T17:51:00.000Z

De Gucht verbolgen over houding Waals gewest tegenover werklozen.

Uit "DE MORGEN" on line 10.05.2005

Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht (VLD) neemt het niet dat Wallonië het samenwerkingsakkoord inzake de activering van werklozen niet respecteert. "Dit is veel erger dan het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde. Dit is het soort zaken dat het samenleven tussen Vlaanderen en Wallonië steeds moeilijker maakt", verklaarde De Gucht zondag in De Zevende Dag.

De liberale minister reageert zo op de berichten dat Waalse werklozen geen individuele jobaanbiedingen meer zouden ontvangen van de Waalse dienst voor arbeidsbemiddeling Forem. Daardoor bestaan er over de taalgrens officieel ook geen werkweigeraars en worden geen werkonwillige personen geschorst. Volgens De Gucht pikken de Vlamingen dit niet. Hij wijst erop dat bij de federale regeringsvorming in 2003 duidelijke afspraken werden gemaakt over de activering van werklozen, en dat nadien een samenwerkingsakkoord werd afgesloten rond het dossier. "Wallonië leeft dit niet na. Jean-Claude Marcourt (één van de PS-onderhandelaars in 2003 en nu Waals minister voor Werk) weet perfect wat toen is afgesproken. Wallonië moet hier dringend iets aan doen. Er moet hier een behoorlijk antwoord op komen", stelde De Gucht zondag. Het hoofd van de Belgische diplomatie noemt dit dossier "veel erger" dan Brussel-Halle-Vilvoorde.

Leve de Paus...

2005-04-05T09:27:00.000Z

Il papa è morto, vita lunga il papa!

With no comments.

Patat zijn frietjes bij een Hollander, hier zijn het aardappelen....

2005-03-27T18:45:00.000Z

Koop nooit frietjes bij een Hollander.

Oh, ik heb me weer eens een bult gelachen.

Hollanders doen zo plechtig, ze doen alsof de wereld aan HUN kont hangt, ze denken dat ze een mooi taalgebruik hebben, maar niets is minder waar.

Als KUNST plaatsen ze op een zijgevel van de Leidense Universiteit (dan weet je al genoeg, maar ik maak het af) onderstaande tekst:

Zet het blauw
van de zee
tegen het
blauw van de
hemel veeg
er het wit
van een zeil
in en de
wind steekt op

Een kunstige tekst die NIETS inhoudt dus. Want ik publiceer hier

de originele tekst ook even, dit louter en alleen om u te tonen

WAT de inhoud wél is.

Mettez le bleu
de la mer
Sur
le bleu
du ciel
Passez-y
le blanc
d'une voile
Et le vent se lève

Zij die enkele woordjes Frans verstaan hebben het meteen begrepen,

de Hollanders hebben "patat" in een zakje steken en denken dat het

frietjes zijn, daar waar wij Vlamingen de patatten eerst UIT de

zak halen en er dán pas frietjes van maken.

Ach die Hollanders toch hé....

Ik HAD een mening en heb ze nog, maar mag ze niet meer uiten.

2005-03-26T15:59:00.000Z

Men legde me het zwijgen op.

Dit is een land waar je een mening mag hebben die strookt met de linkse leiders hun visie.

Daarom dat IK MOET zwijgen nu.

Suuces met uw mening, pas wel op als "ze" u eens "pakken" dan slaan ze om dood te slaan.

De dag dat er een "cordon sanitaire" rond LINKS zal zijn, zal ik me terug durven uiten.